danışan dilidi. Kim onu kəsməyə cürət eləyər? Basarıq o adamı dama ömür-billah gün işığına həsrət qalar… O…
Arvad sözümü kəsdi:
- Dama basmaq yox, tərbiyə eləmək lazımdı…
Dəbbələdim:
- Əlbəttə… Şübhəsiz… Şairə əl qaldıran ən ağır cəzaya layiqdi. O, tamam islah olunub əsl vətəndaş kimi cəmiyyətə qaytarılmalıdı. Bu bizim ümdə vəzifəmizdi. O adamın adı-familiyası… Yaxşı olar ki, ərizə ilə müraciət eləyəsiniz bizə. Özü də zərərçəkən özü yazmalıdı ərizəni. Dalısıyla işiniz yoxdu. Biz…
Arvad yenə sözümü kəsdi:
- Ərim şikayət ərizəsi yaza bilməz.
- Niyə? Siz qələm alamlarısınız, kimdən çəkinirsiniz ki?
- Heç kimdən…
- Onda…
- Məsələ başqa cürdü…
- Konkret deyin, həmin adamın ad-familiyası? Kim incidir ərinizi?
- Heç kim….
Çiyinlərimi çəkdim:
- Heç nə başa düşmürəm…
- Ərim özü-özünə işgəncə verir. Gah başını divara vurur, gah sir-sifətin yumruqlayır, gah yanaqlarını cırmaqlayır, gah saçlarını yolur. Bunun bir sonu, həddi-hüdudu olmalıdı axı…
Heyrətdən boğazım qurudu:
- Niyə? Əsəbidi? Hirsləndirirsiniz onu? – sualları dalbadal versəm də anladım ki, bu iş polislik deyil…
Amma şairə başqa fikirdəydi:
- Otuz ildi ailəliyik, övladımız olmasa da can deyib, can eşidirik. İndi hər şey sizdən asılıdı.
- Mənnən?
- Hə.
- Mən neyləyə bilərəm ki?
- Çıxış yolu tapmalısınız…
- Necə? Nə təhər?..
- Axı bayaq dediz, bu sizin vəzifəniz, sizin probleminizdi…
- Mən o mənada demədim.
Şairə üzə durdu:
- Bütün polislər ikidillidi?
- Mənim qələm əhllərinə, ələlxüsus şairlərə böyük hörmətim var, amma xahiş eləyirəm, mən iş başındayam, etik normalardan kənara çıxmayın…
- Elə isə işinizi görün.
- Axı necə?
- Mən nə bilim… Vəzifənizin öhtəsindən gələ bilmirsinizsə istefa verin…
- Xanım… Mən vəzifəmin öhtəsindən ləyaqətlə gəlirəm. Gecə-gündüz rahatlıq bilmirəm, amma zənnimcə, sizə…e… sizin ərinizə polis yox, psixiatr gərəkdi…
- Deyirsiniz ərim dəli olub?.. İndi ki, belədi mən sizdən şikayət eləyəcəm…
- Niyə?
- Çünki şairə dəli