i demək onun oxucularını sarsaq adlandırmaqdı. Dolayısıyla o deməkdi ki, xalqımız başdanxarabdı.
- Əstəğfürullah… Mən elə demədim…
- Təxminən elə dediz. İşinizi bacarmadığınıza görə bəhanə axtarırsız. Xeyr! Keçməz! Bağışlayacaqsız! Ərim dəli-zad olmuyub…
Bu provokasiya da ola bilərdi. Mal bir, güman min yerə gedər. Səbrimi bassam da beynimdə aləm qarışmışdı. Kim öyrədib göndərə bilərdi bu arvadı üstümə? Kimin qurmasıydı? Arxasınca nələr gələcəkdi? Bilmirdim, bircə şey aydındı ki, hay-küy, qıy-qışqırıq yaxşı heç nə vəd eləmir. Bu məsələni sülhlə, sakitliklə yoluna qoymaq ən əlverişlisiydi.
- Deyirsiniz ərinizi çağırtdırıb tənbeh eləyim?
Şairə yerində qurcalandı.
- Yox, yox… Mənim bura gəlməyimdən onun xəbəri olmamalıdı. Yoxsa, Allah eləməmiş, damarın-zadın kəsib özünü öldürər. Onsuz da əlin-ayağın kəsik-kəski eləyib…
- Maraqlıdı…
- Nəyi maraqlıdı? Dağ boyda kişi əldən gedir. İndidən deyirəm, onun başına bir iş gəlsə siz cavab verməli olacaqsız. Əvvəldən sizə xəbərdarlıq eləyirəm ki, tədbir görün. Yoxsa, sizin üçün də pis qurtaracaq, – əlini çantasına atıb dəsmal çıxartdı, gözlərindən yaş çıxmadığına görə acıqlı-acıqlı burnunu sildi. – Şərti şumda kəsdik, daha xırmanda davamız düşməyəcək… Ərimin başına bədbəxtlik gəlsə, cavabdeh sizsiz… – Axır ki, kirpikləri nəmləndi.
- Özünüzü ələ alın. Narahat olmağa dəyməz… – Qısaca ara verib uyarlı kəlmələr axtardım. – Bir şey fikirləşərik. Bu sürüşkən məsələdi. Belə işlərdə çox ehtiyatlı olmaq lazımdı. Səhv eləmək, tələskənlik yolumuzu azdırar…
Şairə ciddi dınışdığımı görüb diqqət kəsildi:
- Əlbəttə, əlbəttə…
Mənimsə məqsədim vaxt qazanmaqdı. Zaman bütün yaraları sağaltmasa da ən azı unutdurur.
- Amma mənə bir ay möhlət verməlisiniz. Düz bir aydan sonra sizi burda gözləyirəm. Mən bu işi yoluna qoymağa söz verirəm.
Bir ay az deyildi, o vaxtacan çox sular axa bilərdi. Məndən iraq, ya xan ölərdi, ya eşşək.
Qərəz, şairəni yola saldım getdi. Deməli, bir ay… Oturduğun yerdə əngələ düş… Mən polisəm,