n tələdən qurtulub qaçım. Tələdəki pendiri yeyə bilməsəm də canımı xilas eləyim. Ancaq sən bilərsən çıxış yolunu. Hökmən, mənim yanımda olmalısan Şairə gələndə! Yoxsa o ləçər axırıma çıxacaq. Kömək eləsən bir qonaqlıq mənim boynuma.
- Sənə kömək eləmək üçün ora getməyə, şairəni görməyə ehtiyac yoxdu.
Məmməd çaşqın-çaşqın üzümə baxdı:
- Necə yəni?
- Məsələ təxminən məlumdu…
- Yəni sən bilirsən o gicgici başını niyə divara vurur?
- Əlbəttə, – dedim. Əslində Məmmədin əlindən qurtarmaq istəyirdim, polis idarəsini gəzməyə zərrəcə həvəsim yox idi.
Məmməd şübhəli-şübhəli soruşdu.
- Yəni indiyəcən o cür xəstən-zadın olub?
- Saysız-hesabsız…
- Nədi bunun çarəsi?
- Gərək arvad gecə kişinin təzəcə yazdığı şeirləri oxuyanda tərifləsin. O cızma-qaraları göylərə qaldırsın ki, ay kişi, sənin şeirlərinə əl vurmaq nəyə lazım, sən mənnən yaxşı yazırsan, sənin kimi şairin misralarına əl vurmaq günahdı. Sən ölənlərinin goru məni günaha batırma. Əsas odur ki, arvad ərini inandıra bilsin.
- Deyirsən köməyi olar?
- Yüz faiz. O cür kişi arvadından hansısa üstünlüyü hiss eləməlidi.
- Birdən köməyi olmadı?
- Olmalıdı.
Məmməd əl çəkmədi:
- Şər deməsən, xeyir gəlməz.
- Sən bir sına. Alınmasa yenə mən burdayam. Ağa durur, ağacan durur.
Məmməd köksünü ötürüb:
- Yaxşı, – dedi. – Sənin xəcalətindən çıxacam. Boynuma minnət qoydun. Təki köməyi dəysin.
Gülümsündüm:
- Dəyər, darıxma. Hər şey qaydasına düşəcək. Sən özün də cavanlığını yadına salıb şairliyə qayıdacaqsan.
Çarəsizliklə əlini yellədi:
- Görək