var. İndiyə qədər heç vaxt yalan danışmamışam sənə. İndi isə utanmazcasına sənə yaxşı olduğumu yazıram. Həyat insana nələr öyrədirmiş. Mən yaxşı deyiləm. Hətta ağlayıram. Səbəbini desəm, heç bilmirəm necə qarşılayacaqsan. Bir neçə saat əvvəl işdən gəlib televizoru açdım. Məşhur bir müğənni pişiyinə ad günü keçirirdi. Hələ tort da, üstündə bəzəkli şamlar da vardı. İnsanlar zəng vurub pişiyin ad gününü təbrik edir, ona uzun ömür, can sağlığı arzulayırdılar.
Ana, bu gün mənim 25 yaşım olur. Ad günümdü. Çox təkəm. Ətrafımdakı uğursuz, həyatdan küsmüş insanlarsa heç öz ad günlərini xatırlamırlar. Anacan, axı bu…. Yox, bu heç haqsızlıq da deyil. 25 yaşım olur, amma insan olmaqdan başqa heç kiməm. Heç nə etməmişəm bu 25 ildə. Bilsən necə paxıllığım tutur buzda sürüşən qıza. 21 yaşı var, çempiondu, buz üstündə gözəl musiqilərə rəqs edir, uçur. Mənsə bu yarımqaranlıq otaqda, çürümüş pəncərəinin qabağında oturub yeganə yaxınıma – sənə məktub yazıram.
Ana, yorulmuşam. İnanmazsan nə qədər yorğunam. Niyə doğmusan məni? Ona görə ki, boynuma övlad borcu damğasını yapışdırıb, ömür boyu səni qoruyum? Gəncliyimi küləklərə verib səni təmin edim? Hə? Məhv etmisən həyatımı. İndi bax, 25 yaşımı yad ölkədə, heyvan kimi işləməklə keçirirəm. Səbəb – yad ölkədi deyib mənimlə qalmaqdan imtina edən və hər məktubunda məndən şikayətlənib incidiyini biruzə verən qadını təmin etməkdi.
Dünən qonşumuzun qızının toyu idi Ağappaq gəlinlikdə idi. Yadındamı, mən balaca idim, sandıqdan öz gəlinliyini çıxarıb deyərdin: “Toyunda bunu geyəcəksən”. Yox, əlbətdə xatırlamırsan. Niyə hələ də yaşayırsan axı, ana?!
Çox qəribədi, daha heç kimə və heç nəyə həsəd aparmıram. Arzum da yoxdu. Bütün gözəlliklərdən o qədər uzaqlaşmışam ki, onlar mənə aid deyilmiş kimi hiss edirəm özümü.
Ah ana, saçlarım da tökülür. Daha o ipək kimi uzun saçlarım yoxdu. Dünən kəsdim hamısını. Əllərim də ki, cod – kişi əli kimi. Qocalıram, ana. Bəlkə də bütün bu həssaslığım orta yaş dövrünə yaxınlaşmanın depressiyasıdır.