. Qocalıram, ana. Gəncliyimi yaşamadan.
Hərdən düşünürəm, kaş bir övladım olaydı. Atası heç olmayaydı. Mənim atam atmasaydı məni.. Bu kaşlar onsuz da heç nəyi dəyişmir. Bir qızım olaydı. Hər gün saçlarını darayıb toplardım. İşdən gəlib dizimin üstə oturdar, nağıllar danışardım ona. Qızımla iki rəfiqə kimi gəzərdik. Ana, sən bunların heç birini etmədin mənimçün. Ya da bir oğlum olsa, dost olsaq onunla. Ana, mən edə bilərdim bunu. Bilirsən niyə etmədim? İllər sonra övladımın mənə, bu rəngsiz həyata, çürümüş otaqlara, doğuluşuna lənət yağdırmasını istəmədim. Yəqin oxuyub həmişəki kimi “ tikanlısan, sancıb ürəyimi əridirsən” deyəcəksən.
Vaxtdı. Getməliyəm. Amma işə yox. Həyatımın yeganə şərəfli addımını atmağın zamanı gəldi. Hara getdiyimi gizlətməyəcəm. Körpüyə gedirəm. Özümü çaya atmağa. Acılarımı soyuq sularla söndürməyə. Çox sevirdim oranı. Boz həyatımın yeganə rəngli hissəsi.
Xahiş edirəm, ana, əgər ürəyində az da olsa analıq vicdanı varsa, ağlayıb, ağı demə mənə. Mən zavallı insanam. Bütün o qarışıq və kədərli həyatımdan sonra lütf edib məni buna layiq bilmə. Heç olmasa ruhumu azad burax. Mən nə ölürəm, nə də intihar edirəm. Özüm sakitcə qərar vermişəm ki, sənin və bütün bu çirkinliklərin olduğu dünyadan imtina edim. İncimə məndən. Ağlaya, kədərlənə də bilmirəm. Bunlar üçün belə, yorulmuşam. Ölmək ölməkdirsə, xırıldamaq nə deməkdir demişlər. Düz demişlər. Məktubumu sakit oxu, yaxşı? Bir də, bir də, yenə bir daha bağışla məni. Öpürəm. “
Məktubu zərfə qoyub bağladı. Qapı döyüldü. Poçtalyon idi. Ona zərf uzatdı. “ Yenə dözməyib, tez yazıb məktubu”.
Açmaq istəmirdi zərfi, qorxurdu. Qorxurdu ki, birdən anasının məktubunu oxuyub yumşalar ürəyi. Divara söykəndi. Bir az düşünüb açdı zərfi.
“ Salam. Bu məktubu sizə qonşunuz X… yazır. Dünən axşam ananız vəfat etdi. Gec gələ biləcəyinizi nəzərə alıb dəfn etdik. Başınız sağ olsun. Evin açarları…”
Zərfi parça-parça etdi. Göz yaşları içində boğulurdu. Məktub bu gün gəlmişdi. Deməli bir həftə əvvəl…
Divarları