- Mənim ailəm.
- Sevgim.

4. Yuxu

O qaçırdı. Var gücüylə. Nəfəsi kəsilirdi. Şaxtalı külək üzünü yandırırdı. Qar dənələri gözlərini yaşardırdı.
O söyürdü. Ətrafda, hər yerdə gördüyü bütün gəlincikləri, saxtaları. Söyüşlər o qədər iyrənc idi ki, ürəyi bulanırdı. O qədər nifrət dolu idi ki, dişləri titrəyirdi.
O döyürdü. Ayağı altındakı torpağı, dünyanı təpikləyirdi. O durdu. Nəfəsini sakitləşdirdi. Başını aşağı salıb, diz çökdü. Körpə, balaca mavi ləçəkli çiçək vardı qarşısında. Gözləri doldu. Üzü mülayimləşdi.
Qarşıdan gələn qəfil maşın onu əzdi. Dodaqları möhkəm sıxıldı bir-birinə. Qalxdı. Üstünün iyrənc palçığını təmizlədi. Çiçəyi əlində sıxıb məhv etdi. Və qaçmağa davam etdi. Davam etdi söyməyə insanları. Davam etdi döyməyə dünyanı.
Nəfəsi bitirdi. Fasilə lazım idi. Kənarda bir daşın üstündə oturdu. Siqaret çıxardı. Tüstünü içinə çəkdikcə düşündü ki, görəsən niyə sehrli siqaret yoxdu. Çəkəsən və bitdikcə yenidən uzana. Amma siqaret bitdi. Kötüyü ayaqqabısının dabanıyla əzdi.
Və… davam. Ora vaxtında çatmalıydı. Gecikmək olmazdı. Gözləyirdilər onu.
Əllərini açdı.
Qışqırdı:
- Mənim dərdim var. Dərdim. Mən xoşbəxtəm.
Gülümsədi öz zarafatına. Çatmışdı. Böyük dəmir qapını açdı. İrili, xırdalı daşların arasından keçdi. Budur, üstünə adı, doğum tarixi və bu günki tarix yazılmış daş. Onu kənara çəkdi. Qazılmış kiçik yerə, yatağına uzandı. Rahat nəfəs aldı və uyudu.
Ocaq yanırdı. Ulduzlar yanırdı. Kəndli tütək çalırdı. Külək əsirdi. Çiçəklər qətl edilirdilər.
Yuxudan ayıldı. Qan-tər içindəydi. Mətbəxə keçdi. Soyuq su içdi.
“ Yox, belə olmayacaq. Axı bu nə həyatdı, yuxularım məndən daha xoşbəxtdir. Getməliyəm. Ora. Axı mən məktubda yazmışdım. Getməliyəm!”
İsti geyindi. Düşündü, axı nəyə lazımdı isti geyinməsi. Amma geyindi. Çox sevdiyi yerə – körpüyə getdi.
Ölüm nədir? Ölüm son deyil ki… Ölüm sevmədiyin həyatdan imtina edib, onu başqasında dəyişməkdir. Ölüm günah deyil ki… Ölüm dünyada ən gözəl hiss… Heç sınamısız gözlərini yumub