u düşünürdüm. Darıxıram, əzizim. Mən dahi romantikəm.
Sənin adını çəkdim, içkini sənin sağlığına içdim. Gözlərim zövqdən yumularkən səni düşündüm. Badənin soyuq divarları dodaqlarıma toxunurkən hiss etdim səni. İsmin daxilimdəydi. İçki beynimi dumanlandırırdı. Sənsə… Mən dahi romantikəm.
Gözlərim dolurdu. Pəncərəmdən damlalar süzülürdü üzü aşağı. Mən kefliyəm, əzizim. Skripka, içki dumanlandırdı beynimi. Bir sən yoxdun yanımda. Sözlərini eşitmirdim, hm, amma bilirsən, skripka səsini əvəz edirdi. Gözlərini görmürdüm, güzgü sənin gözlərini göstərirdi. Əllərin bədənimi qucaqlamırdı, sığallamırdı. Üzülmə, əllərim sənin əllərini əvəz edirdi. Dodaqlarım darıxırdı. Badənin divarları soyuq idi. Saçlarım tökülürdü. Nə qədər yaşlı olduğumu bundan bilirdim. Mən dahi romantikəm.
Körpüdəki ilk görüşümüz yadındadır? Məni ölümdən xilas etmişdin. İndi heç nə məni sənsizlikdən xilas etmir. Darıxıram, ölümünə darıxıram. İndi ölüm arzulayıram. Bəlkə yenidən gəldin, xilas etdin məni deyə. Bu nədir? Yox, mən ayıldım. Bu olmamalıdır. Mən kefli olmalıyam. Səni köksümdə daşımaqçün. Sənə həyatımı, məni necə içkidən xilas etmək istədiklərini danışmayacam. Səndən sonra həyatım olmadı ki… Mən təkəm. Yalquzaq. Xatırladın? Mən dahi romantikəm.
Yadına gəlir, bəyaz, uzun saçlarını qarışdırmağı sevərdim. Həyatımızı bitirməkçün getmişdik o gün körpüyə. Yenidən başlamaqçün əl-ələ tutduq. Sən bacarmadın. Əllərimi boş qoydun. Mən də bacarmadım ölməyi. Unutdum, həyatı, sevinci, gülüşü, insanları. Hər şeyi. İndi isə skripka ağlayır, dodaqlarımda qan qırmızısı, əlimdə içki. Səni xatırlayıram. Səni yaşayıram. Səni sevirəm. Dünya tərəfindən unudulmuş olsam da. Mən dahi romantikəm.

Epiloq

Yağış kəsmişdi. Amma damlalar hələ də pəncərəmdən süzülürdü. Dinlədiyim “Secret Garden” qrupunun “Adagio” əsəri də bitmişdi. Bu əsərin başqa adı “skripka ağlayır” deyirlər. Mənsə tərpənmədən hələ də pəncərədən baxırdım. Səsi məni diksindirdi.
- Səni belə kədərli bilmirdim.
O qədər məsum görünüşü vardı