ki, ona toxunmaya bilmirdim. Yaxınlaşıb barmaqlarımı uzun, sarı saçlarına keçirdim. Bundan xoşu gəlirdi. Gözlərini yumdu. Amma yalnız bir anlıq. Nəyisə xatırladı:
- Səni tənqid edə bilərəm? – utandı. Bilirdim, belə vəziyyətdə “mən axı güclü tənqidçi deyiləm ki, onu tənqid edəm “ deyə düşünürdü.
Keçib qarşısında oturdum:
- Əlbətdə, edə bilərsən.
Gözlərinin içinə baxırdım. O qədər təmiz mavi idi ki, o gözlərdə boğulmaq istəyirdim həmişə. Bir dəfə ona bunu dedim. Qorxmuşdu. “Bir də mənə belə şeylər demə “ demişdi. Onu sevirdim. Sakit, səssiz mələk idi.
- Səncə statistikalar artıq deyil?
Gülümsədim. Gülüşümü sevirdi. Deyirdi gülümsəyəndə gözəl oluram. Başımı buladım.
- Artıq deyil.
Təəccüblə üzümə baxdı. Yəqin düşünürdü ki, burada gülməli nə var axı.
- Bir də, onlar kimdi?
- Onlar? Sən onları tanımazsan.
- Bəs təlxək öldü?
- Hə.
- Yalquzaq tək qaldı?
- Çayını iç.
Çayını içib sakit-sakit otaqdan çıxdı. Mənə mane olmaq istəmirdi. Yenidən pəncərənin önünə qayıtdım. Dumanlanmışdı. Uşaqlıqda pəncərənin dumanında yazılar yazmağı sevirdim. Yazdım.
“ Mən Yalquzağam. Çox sağ ol, mənə onu hədiyyə etdin. Səni daim sevəcəm. “ Sonra qorxdum, oğlum oxuya bilərdi. Sildim yazını. Amma bilirdim ki, o