Cefer Cabbarlının hekayesini teqdim edir.


Çocuq

22-23 yaşlarında olan bu genc çocuq vur-tut iki il idi ki, mektebi bitirmiş, müellimliye başlamışdı. Bütün günleri-geceleri fikri, zehni özü ile meşğul olduğundan bir yere çıxmamış, kimse terefinden tanınmamışdı. Ona göredir ki, bu gün böyük bir izdihama qarşı söz başlarken ilk elde qan beynine vurdu. Arıq, solğun çöhresini xefif bir qızartı örtdü. Yaşadığı heyecanın şiddetinden üreyi çırpır, bunun da neticesi olaraq sesi titreyir, hetta tez-tez çalpaşıq vururdu.

Bunun üzerine yazıq çocuq özünü itirmesin deye, onu heveslendirmek ve cesaretlendirmek üçün sanki “ doğru deyiresn”, “yaxşı deyirsen”, “qorxma”, “tez bitir”, deye sözlerini başı ile tesdiq edirdi. Feqet ilk elde qorxan ve indi-indi dili dolaşır kimi görünen bu genc getdikce sakitleşir, demek olursa, özünü ele alırdı. Çox keçmeden üzünün qızartısı itmiş, onsuz da sarımtraq çöhresine xefif bir solğunluq enmişdi. Ara-sıra dodaqlarında ve sesinde duyulan yüngül bir titreyiş hele derin bir heyecan yaşadığını anladırdı. Feqet her halda bu genc artıq acınacaq bir görkem erz eden heminki qorxaq çocuq deyildi. Qırpımdan-qırpıma kendisini doğruldur, sözden-söze öz qüvvet ve menliyini bütün qurultaya hiss etdirirdi.

Nehayet, bütün qurultayı anlaşılmaz bir heyret sarmışdı. Sözlerin düzülüşünde duyulan ince bir aheng ve tenasüb, sözlerin deyilişinde hiss edilen qetiyyet ve inam, ifade etdiyi fikirlerde çırpınan ciddiyyet ve qüvvet salonu o qeder cezb etmişdi ki, dinleyenler nefeslerini çekmeye bele tenbellik edirdiler. Ara-sıra: “ Bu çocuq kimdir? Kimdir? Kimdir?”-deye her kes bir-birine telesik sorğular verir ve cavab beklemeden yene dinlemeye başlayırdı. Zaten kimse cavab da vermirdi. Çocuğu kimse tanımadığından yalnız umuzlar atılır, yene salon derin bir sükuta dalırdı.

Çocuq arıq, bükü vücudunu dikeltmiş, qaşlarını çatmış, iri, sert bir baxışlı gözeleri ile salonu süzerek danışırdı. Ara-sıra baxışları salonun ta uzaq bir bucağında oturmuş ağ ipek

[1] 2 3 ... 7 >>