sədrin ikinci zəngi ixtiyar üməllimi bir qədər susdura bildi.

30 illik ömrünü, cavanlıq və bacarığını müəllimliyə sərf etmiş və zavallı ixtiyar bu gün öz əməyinin nəticəsini, ufacıq yaxası qırtıq mini-mini bir çocuqdan bu gün belə mübariz bir qüvvət yetişdirdiyini görüncə, sevincindən atılıb-düşmək, ara-sıra: “Bu mənim şagirdimdir”,-deyə bərkdən bütün salona bağırmaq istəyirdi: “Doğrudur, doğrudur, bərkallah, əhsən, afərin!.. Bülbül kimi danışır...” Zavallı ixtiyar sakit olmurdu.

- Əfv edərsiniz,- deyə birdən sədr zəngi çalıb qalxdı. “Bəsdir, bəsdir”,-sözləri bir ildırım kimi zavallı natiqin başından fırlayıb, bir qırpımda meyit kimi saraldı.

- Vaxtım bitdimi, bu saat bitirirəm,- deyə tez sədri qabaqladı.

- Yoldaşlar! Natiq vaxtından da 15 dəqiqə artıq danışmışdır. Fəqət söylədiyi fikirlər və qaldırdığı məsələlər olduqca mühüm olduğundan ivani-rəyasət natiqə sözünü bitirmək üçün vaxt verilməsini təklif edir.

- Danışsın, danışsın,- deyə alıqşlayan salondan:- Əlbəttə, danışsın, yaxşı danışır., doğru deyir? Danışsın”!- deyə bağıran üməllmin səsi guruldayırdı.

- Bizdə daima çocuqlarda oxudana qarşı dinməz bir itaət yaradılmasına, oxudanların oxuyanlarda kamil, yenilməz bir qüvvət görülməsinə, çocuqlarda müəllimə qarşı bir acizlik duyğusu vücuda gətirilməsinə, bir çox üməllimlərimizn təbirincə desək olursaq, müəllimə qarşı çocuqda bir etimad yaradılmasına çalışır. Bu, doğru bir üsul deyildir: çocuğun mənliyi əzilməməli, onda bir mütəşəbbüslük yaradılmalı, hər şeyə qarşı bir arayıçılıq, bir şübhə, bir təndiq istedadı vücuda gətirilməlidir. Çocuq daima öz müəllimini bir rəqib kimi görməli, onda müəllimindən daha artıq bilmək, bilməyə çalışmaq həvəsi oyatmalıdır. Bu hal. Bu qətiyyət oxuyanda ta çocuqluqdan tərbiyə edilməlidir.

- Doğrudur, doğru deyir, bərəkallah! Çocuq gördü ki, müəllim bir şey bilmir, müəllimin evi yıxıldı, hörmətdən düşdü, ondan sonra artıq sinifdə dayanmaz. Bərəkallah, doğru deyir, doğrudur...-deyə ixtiyar müəllim sözün fərqinə