itirmeye deymez!”-deye eşidile bilecek sözleri tesevvür edir, üreyi döyünür, qan beynine vururdu. Teklifi üçün qaldırılacaq barmaqları xeyalında sayır, keçdi, keçmedi, alqışlar, “besdirler”, qoca müellimin teqdiri, müxtelif müellimlerin etirazı, ağ köynekli qızın deyecekleri...

Kim bilir, bir deqiqeden sonra o, salondan nece çıxacaq, ya her kes barmağ ile onu göstererek, bir nevazişle üzüne gülümseyerek, yaxud gülünc bir çocuq kimi yorğun, narazı baxışlar onu yerine ötürecekdi. Artıq söz başlanmış, ne olursa olsun, her şey keçmişdi, salondakı derin sükut ve natiq terefinden söylenen sözlerin bir o qeder de bayağı olmadığını, xüsusile maarif komissarlığı nümayendesinin öz sendelini ireli çekib, böyük bir diqqetle dinlemesi, hetta tez-tez öz defterine qeydler götürmesi, sedrin, bütün reyaset heyetinin ve bütün salonun ufacıq bir çıqqıltıya qarşı bir esebiyyetle : “Sus, sus!”-deye diqqet celb etmeleri natiq terefinden söylenen fikirlerin ciddi olduğunu anladırdı.

- Biz başqaları terefinden hazır qanunlar beklemeye heç de haqlı deyilik. Biz öz mühitimizi aramalı, öz mekteblilerimizi, öz çocuqlarımızı öyrenmeli, derslerimizi onların ümumi veziyyetine uğun xüsusi üsullar düzeltmeliyik. Xatırlamadığım bir neferin dediyi kimi, bu gün Avropada bir nezeriyye halında ireli sürülen fikirler bizde bir qanun kimi qebul edilir. Halbuki...

- Biz bilmedik bu kimdir?- deye üçüncü sırada oturan birisi yanındakından soruşdu.

- Menim müteellimimdir. Menim, menim. Zeki bir çocuq idi. Onu men terbiye etmişem. Yoxsul idiler, atası da yox idi, xercinin çoxunu... menim emeyimin neticesidir,- deye üç stul önde oturan üzü qırışıqlı bir ixtiyar böyük bir sevinc ve gizlenmez bir vüqarla cavab verdi.

- Adı nedir, adı, adı?

- ...

- Adamın gerek özünde de bir zekavat olsun. Bax gör, bülbül kimi danışır, bülbül kimi!.. Berekallah! Qabil uşaqdır, çalışqandır, çox kamildir, menim müteellimimdir...

İxtiyar müellim sevincden özünü unutmuşdu, berkden natiqi medh edirdi. Ancaq

<< 1 2 [3] 4 5 ... 7 >>