sedrin ikinci zengi ixtiyar ümellimi bir qeder susdura bildi.

30 illik ömrünü, cavanlıq ve bacarığını müellimliye serf etmiş ve zavallı ixtiyar bu gün öz emeyinin neticesini, ufacıq yaxası qırtıq mini-mini bir çocuqdan bu gün bele mübariz bir qüvvet yetişdirdiyini görünce, sevincinden atılıb-düşmek, ara-sıra: “Bu menim şagirdimdir”,-deye berkden bütün salona bağırmaq isteyirdi: “Doğrudur, doğrudur, berkallah, ehsen, aferin!.. Bülbül kimi danışır...” Zavallı ixtiyar sakit olmurdu.

- Efv edersiniz,- deye birden sedr zengi çalıb qalxdı. “Besdir, besdir”,-sözleri bir ildırım kimi zavallı natiqin başından fırlayıb, bir qırpımda meyit kimi saraldı.

- Vaxtım bitdimi, bu saat bitirirem,- deye tez sedri qabaqladı.

- Yoldaşlar! Natiq vaxtından da 15 deqiqe artıq danışmışdır. Feqet söylediyi fikirler ve qaldırdığı meseleler olduqca mühüm olduğundan ivani-reyaset natiqe sözünü bitirmek üçün vaxt verilmesini teklif edir.

- Danışsın, danışsın,- deye alıqşlayan salondan:- Elbette, danışsın, yaxşı danışır., doğru deyir? Danışsın”!- deye bağıran ümellmin sesi guruldayırdı.

- Bizde daima çocuqlarda oxudana qarşı dinmez bir itaet yaradılmasına, oxudanların oxuyanlarda kamil, yenilmez bir qüvvet görülmesine, çocuqlarda müellime qarşı bir acizlik duyğusu vücuda getirilmesine, bir çox ümellimlerimizn tebirince desek olursaq, müellime qarşı çocuqda bir etimad yaradılmasına çalışır. Bu, doğru bir üsul deyildir: çocuğun menliyi ezilmemeli, onda bir müteşebbüslük yaradılmalı, her şeye qarşı bir arayıçılıq, bir şübhe, bir tendiq istedadı vücuda getirilmelidir. Çocuq daima öz müellimini bir reqib kimi görmeli, onda müelliminden daha artıq bilmek, bilmeye çalışmaq hevesi oyatmalıdır. Bu hal. Bu qetiyyet oxuyanda ta çocuqluqdan terbiye edilmelidir.

- Doğrudur, doğru deyir, berekallah! Çocuq gördü ki, müellim bir şey bilmir, müellimin evi yıxıldı, hörmetden düşdü, ondan sonra artıq sinifde dayanmaz. Berekallah, doğru deyir, doğrudur...-deye ixtiyar müellim sözün ferqine

<< 1 2 3 [4] 5 6 7 >>