varmadan medh ve tesdiq edirdi.

İxtiyarın yanında oturmuş texminen 50 yaşlarında parlaq bürünc düymeli, itigözlü başqa birisi de natiqe baxır ve başqa bir eşyler düşündüyü üzünden görünürdü. Bu da genc natiqin müellimi idi. Feqet öz müteelliminin çıxışı ona tam başqa dürlü bir tesir bağışlamışdı. O dünenki yaxası yırtıq bu çocuğun bu gün bele bir cesaretle çıxışda bulunması, bütün dünyada hökmran sanılan fikirleri alt-üst, hakim sanılan filosofları bele tenqid etmesini bir dürlü tesevvür ede bilmirdi. Öz vicdanına qarşı natiqin bir çox sözlerinin haqlı olduğunu görürdü. Feqet bir dürlü inana bilmirdi. O bu çocuğu daima öz sözlerine tabe görmeye, onun üzerinde fikri hökmranlıq sürmeye alışmışdı. Bu gün onun öz müelliminden daha derin düşüne bileceyini qebul etmek istemirdi. Bezen özünü meğlub olmuş kimi hiss edir, darılır, hetta : “ Artıq besdir, başqasına söz verin”,- deye seslenmek isteyir, feqet natiqin sonuncu sözünün çox maraqlı olduğunu görünce, cümle bitenedek qesdini texire salır ve belelikle, ister-istemez susub qalırdı. Bu adam öz müteelliminin doğrudan da, çox ireli getdiyini, özünden çox bildiyini ve daha derin düşündüyünü hiss edir, feqet yene özünün meğlub olmasına inanmır, daha doğrusu, inanmaq istemirdi.

Nehayet, natiq gurultulu alqışlar altında sözünü bitirdi. Çenesinden damcı-damcı ter tökülürdü, alqışlayanaların bir çox natiqin teklifleri ile razı deyildi. Feqet her kes ondakı cesareti, qüvveti ve qetiyyeti ister-istemez alqışlayırdı. Xüsusile ixtiyar müellim salonu dağıdırdı. “Berekallah, ehsn, aferin! Menim müteellimimdir, çox kamildir, çox, çox”,- deye sağa-sola medh edirdi. “Çocuq” sözlerini bitirdikden sonra nefesini dermek üçün çıxdı. Gördüklerinin üzüne baxır, çöhrelerinden, danışıqlarından ne kmi bir münasibetde olduqlarını, teqdir etdiklerini, ya beyenmediklerini anlamaq isteyirdi. Feqet her kes bir maraqla çocuğa baxır, kimse bir söz demirdi. Çocuq gözler ile bir tanış adam tapmaq, ne danışdığını soruşmaq, daha doğrusu, bir

<< 1 ... 3 4 [5] 6 7 >>