teqdir etmek isteyirdi. Olduqca yorğun ve ezgin olduğunu ancaq indi hiss edirdi. Bu aralıq bir nefer böyük bir gurultu ile adamları yarıb genc müellimin boynuna sarıldı. “Berekallah, ehsen, aferin, yaxşı danışdın, emeklerimi hedere vermedin, başımı ucaltdın”,- deye arası kesilmeden saymağa başladı. Bu bayaqkı ixtiyar müellim idi. Başının ağ tükleri arasından süzülen ter damcıları biixtiyar gözünden axan yaşlara qatışmış, tuhaf görkem vücuda getirmişdi.

Genc müellim sevincinden gözleri yaşarmış, boğulur kimi, bir söz demek isteyir, feqet danışmırdı, eyni zamanda zavallı bir neferi arayırmış kimi, etrafını süzür, bir çox kişiler, qızlar, qadınlar görür, ancaq aradığını görmürdü.

Müzakireler davam edirdi...

Genc natiq meruzeçi deyildi, o ancaq müzakire teriqile danışmışdı. Feqet mesele etrafında artıq bitmekde olan müzakire yeniden qızışdı. Evvelleri genc natiq sözlerine etina edilmeyeceyini, hetta adı bele çekilmeyeceyini gözleyirken, iş tam tersine oldu. Genc natiqin adı ve dedikleri bir müsahide mehveri kesildi. Sonuncu natiqler onun nitqine toxunur, bir çoxları, hetta maarif komissarlığı nümayendesi de nitqini tenqid edirdler. Feqet bu danışıqların hamısında bir cehet var idi.

Genc natiqe müxalif olanlar bele onu böyük bir qüvvet kimi teleqqi edir, sözlerinde ona qarşı müeyyen bir hörmet ifade edirdiler. Yalnız bürünc düymeli müellimin sözleri bir qeder sert idi. “Bunlar hamısı çocuqluğun, tecrübesizliyin neticeleridir, bizde en böyük nöqsan- her kesin bildiyinden artıq danışmasıdır...”, deye bu kimi sözlerle genc natiqi tenqid edirdi. O, dünenki bu çocuqluqla bu qeder hesablaşmanın lazım olduğunu qebul elemirdi. Halbuki mektebde hemin çocuğu ikinci sözde susdurmaq olurdu.

Genc natiq bunlara ehemiyyet vermirdi, artıq müellime hörmet ve itaet vaxtı deyildi. Burada bir fikir mübarizesi gedirdi.

Genc müellim bütün köhneleri alt-üst eden tam yeni bir ders üsulu teklif edir ve öz teklifini bütün etirazlara qarşı böyük bir qetiyyet ve cesaretle

<< 1 ... 4 5 [6] 7 >>