başı üzrərinə qaldırdı... ***Saat
beşə işləyirdi. Səhərin açılmasına az
qalırdı. Ərindən hələ də səs-soraq yox
idi. İşıqları söndürüb yatağına girdi.
Yata bilməyəcəyini bilsə də, özünü məcbur etmək istədi. Bir xeyli o tərəf-
bu tərəfə vurnuxdu. Yata bilmədi ki,
bilmədi. Ayağa qalxıb xalatını əyninə
keçirdi. Pəncərəyə yaxınlaşdı. Bayırda
darıxdırıcı sükut hökm sürürdü.
Qarşıdakı binada tək-tük evlərdən işıq gəlirdi. Yuxunun bu şirin vaxtı kim idi
oyaq? Geri, qapıya sarı boylandı. Dəhliz
qaranlıq olduğundan heç nə görə
bilmədi. Birdən bədəninə murdar bir
üşütmə gəldi. Elə bildi ki, bu qaranlıqda
kimsə qapının astanasında dayanıb ona baxır. Qarnının altından küt bir ağrı
tutdu. Bu ağrı, qorxusunu yadından
çıxardı. İki əli ilə qarnının altından tutub
taxtın qırağında oturdu. İkiqat olub
qarnını qucaqladı. Sanki evdə tək
olmadığını, bətnindəki körpənin də bu hissləri, qorxunu onunla birlikdə
yaşadığını indi başa düşdü. Elə bu vaxt
evin qapısı astadan döyüldü. Qadın
qəfildən ayağa qalxdı. Qarnının içi
göynədi. Özünü dəhlizə atdı ki, qapının
döyülməsini qonşular eşitməsin. Astadan: “Kimsən?”-dedi. Əri güclə
eşidiləcək səslə: “Mənəm,”- deyə cavab
verdi. Qadın tez qapının cəftəsini çəkdi.
Heç nə olmamış kimi özünü içəri salan
ərinə narahatlıqla: “Hardasan, -dedi, -
səhər açılır”. Əri heç halını pozmadan: “Uşaqlarla çayxanada oturmuşduq,
noolub ki?” –deyə suala sualla cavab
verdi.- Heç nə olmayıb, sadəcə səndən
nigaran idim. Dedim, görəsən, başına
nə iş gəlib.Əri birbaşa yataq otağına
keçib paltarını soyundu. Özünü guppultu ilə taxtın üstünə salıb
gözlərini yumdu, qollarını yana açaraq:
“Gəl yanıma,”-dedi. Qadın xalatını
çıxara-çıxara:- Heç soruşmursan
necəsən, səhərdən evdən çıxansan, bir
demirsən ki, birdən sancım-filan tutdu, mən neynəyəcəm?- Görürəm ki,
yaxşısan da. - Bəs birdən...- Yaxşı da, az
danış, gəl... Qadın tumbanın üstündəki
lampanı söndürüb yerinə girdi.
***Yuxudan səksənib ayıldı. Yuxulu-
yuxulu əlini ərinin