m olmadı, mən
neynəyəcəm?- deyə özünü sualarla
dəng edirdi. Amma həkim ölümlə həyat arasında çırpınan qadına: “Qızın oldu,
gözün aydın!”-deyəndə bütün
ağrılarına rəğmən yerindən dik atılıb
göbəyi hələ kəsilməmiş körpəsini
görmək istədi. Qışqırıb : “Ola bilməz, ola
bilməz!”- demək istəsə də, bacarmadı. Bir yandan çəkdiyi ağrılar, bir yandan
da övladının qız olması onu yenidən
arxası üstə sərdi. Zarıyıb başını yana
çevirdi. Elə bu an qarnının üstünə
düşən isti bir şey onu qucaqladı.
Diksinib başını qaldıranda gördü ki, körpəsi sanki sürüşüb yerə düşəməmk
üçün isti əlləri ilə onun qarnını
qucaqlamaq istəyir, ancaq əlləri
sürüşdüyündən yumşaq, uzun
dırnaqları onu qıdıqlayırdı. Bu istilik
onun bütün vücudunu sardı, qəlbinə yayıldı. Birdən-birə o, körpəsini
qucağına almaq, sinəsinə sıxıb onu
üşüdən fikirlərdən qurtulmaq istədi.
Həkim körpəni Qadının üstündən
götürüb gülə-gülə:- Deyirlər körpə
doğulan kimi anasının qarnı üstünə qoyulanda anasını daha çox istəyir, -
dedi.Körpəni bir göz qırpımında bələyib
yan stolun üstünə qoydular. Qadın
qızına tərəf boylandı. İstədi desin ki,
yanıma qoyun, utandı. Körpə elə bir
ağız doğulanda ağladı, sonra heç səsini də çıxartmır, hələ anasından başqa heç
nəyi ayırd etməyən gözləri ilə ətrafı
“seyr edirdi”. Sanki doğulduğuna, özü
də qız olduğuna utanırmış kimi, səsini
içinə qısıb lal-mat dayanmışdı. Onunla
eyni vaxtda anadan olan oğlan uşağı ara vermədən cır səsi ilə çığırır, sanki
hamıya “Mən oğlanam, mən kişiyəm!”-
deyə acıq verirdi. Qadın qızının yanında
bar-bar bağıran bu oğlan uşağının
qalibanə hayqırtısına dözə bilmirdi. O,
öz zavallı körpəsinə baxıb düşünürdü: ”Səndən ötrü nəinki atam evinə,
cəhənnəmə də getməyə razıyam.
Cəhənnəm olsun hər şey, səndən ötrü
yaşayacam, yaxşı ki, sən qızsan, sən
mənim qızımsan, öz qızım”. Birdən ona
elə gəldi ki, körpəsi doğulmazdan əvvəl atasının dediklərini eşidib, ona görə
belə susur. Qadın üzünü yana çevirib
əlinin arxası ilə gözünün