yaşının
sildi...Əri divanda uzanıb ayaqlarını
divanın qoltuq yerinə qoymuşdu.
Qadının otağa gəldiyini görsə də, özünü o yerə qoymadı. Qadın onun yerindən
tərpənmədiyini görüb yerdə, xalçanın
üstündə oturdu. Zorla ayaqlarını
qarnına tərəf yığdı. Ağrıdan ufuldadı.
Əri gözüucu ona baxdı. - Nə oldu?-
Heeç...otura bilmirəm...- Böyük şey olub. - O nə deməkdi?- Necə yəni nə
deməkdi?- Mən ölümün cəngindən
çıxmışam, sənin dediyin sözə bax.-
Qəhrəmanlıq eləmisən! Narkomanların,
alkaşların arvadı bir qucaq oğlan
doğur, mənim arvadım qızı doğub gəlib üstümə. Nə istəyirsən, könlündən nə
keçir? Səni qucağımda gəzdirim?- Bəsdi,
uşaq yatıb.- Cəhənnəmə yatıb, qara
gora yatıb.- Elə demə, Allaha acıq gedər.
O qızın bir dırnağından ötrü qurbanı
bağlı qalıb, evi dağılanlar var. Sən nə danışdığını bilirsən?- Kimə acıq gedər?
Allaha? Sənin də, sənin Allahının
da....Allah niyə sənə oğul vermədi, hə,
niyə? Verəydi də, ölürsən ondan ötrü.-
Elə danışma, uşağa bir şey olar.- Pah!
Oğlan uşağı deyil ki, olsun da...Qadın göz yaşlarını saxlaya bilmədi. Ayağa
durmaq istədi. Ağrıdan inildəyib aşağı
çökdü. Başını dizlərinə doğru əydi.
Ağrıdanmı, ya ağladığındanmı zarıdı.
***Mətbəxə keçdi. Pıqqapıqla
qaynayan çaydanın buxarı otağa dolmuşdu. O, çayı dəmə qoydu, qaza
söykənib dəmlənməsini gözlədi. Vaxt
ona o qədər uzun, zəhlətökən gəlirdi ki,
elə bil bir neçə dəqiqə yox, bir-neçə il
keçdi. Bayaqdan süzüb stolun üstünə
qoyduğu çay soyumuşdu. Düşünə- düşünə stəkanı o yan-bu yana fırladır,
gözlərini bir nöqtədən ayıra bilmirdi.
Artıq neçənci dəfə çayı dəyişib
təzələdyini xatırlamadığına görə
əsəbiləşirdi.... Qonaq otağının qapısını
örtdü, yazıq-yazıq ona baxıb ağlayan körpəni sinəsinə sıxdı ki, əri səsə
ayılmasın. Bilirdi ayılsa : “Görmürsən
yatmışam, niyə kəsmirsən bunun
səsini?”- deyə bağıracaq. Qadın da
cavab verə bilmədiyindən bütün hirsini,
acısını içinə vurub özünü didib- dağıdacaq. Möhkəm çığırmaq istəyəcək,
üstünə yüyürüb var gücüylə onu
yumruqlamaq,