edirdi ki, hər şeyin sonudur və o
son çox yaxınlıqda, bir addımlıqdadır.
Kişi mətbəxə keçdi. İki otağın
arasındakı beş addımlıq yol qadına nə qədər zəhlətökən, uzun göründü. Az
qala qışqırıb : ”Nə eləyəcəksən, tez elə,
bitsin hər şey,”- demək istədi, ancaq
buna ehtiyac qalmadı. Əri onun hər iki
qolundan tutub var gücü ilə sıxdı və
özünə çəkdi. Qadına elə gəldi ki, qolları dibindən üzüldü. Kişi gözlərini onun
gözlərinə dikib dəli kimi bağırmaq
istədi, ancaq astadan pıçıldadı:- Məndən
boşansan, harada rastıma çıxsan, səni
öz əllərimlə yortacam, küçənin
ortasında da olsa, qanına qəltan edəcəm.Qadın sakit, heysiz halda:- Kim
dedi ki, mən səndən boşanıram? -
dedi.- Heç kim, amma bir sözdü də
deyirəm, yadında saxla, - dedi və onu
özünə sıxdı.Qadın, sanki indi başa
düşdü ki, bir zamanlar nəfəsindən belə sevgi ətri duyduğu kişidən nə qədər
iyrənir. Hətta üzünə tüpürüb onu rədd
edəcək qədər, lakin hisslərini büruzə
verə bilməzdi, buna ixtiyarı yox idi, axı
o, öz hisslərinin və arzularının deyil,
onun qulu idi. Bunu anlamaq və qəbul etmək nə qədər ağır, cansıxıcı idi. Qadın
boğula-boğula başını onun sinəsinə
qoydu. Əri Qadının onu tərk edəcəyini
düşünəndə özünü alçalmış hiss edirdi.
Onu da bilirdi ki, hədə-qorxuları ilə
özünü sığortalayıb, Qadını qabaqlamaq istəyir. Qadın isə finalı görürdü artıq,
çünki bu final indi daha çox ondan asılı
idi. Buna bircə həmlə kifayət idi. Əslində,
o, növbəti dava-dalaşı arzu edirdi. Arzu
edirdi ki, yenə aləm qarışsın bir-birinə,
əri yenə üstünə şığıyıb var qüvvəsi ilə ona bir-iki şillə ilişdirsin. O, da özünü
saxlaya bilməyib dizləri üstə yerə
düşsün. Bundan sonra əri qapını çırpıb
gedəcək, O da həmişəki kimi üzünü
əllərinin arasına alıb əvvəl boğula-
boğula, sonra da hönkürə-hönkürə, yana-yana yorulub əldən düşənədək
ağlayacaqdı. Sonra ayağa qalxıb bir
xeyli güzgü qarşısında duracaq, qızarıb
şişmiş gözlərinə baxacaq, baxacaq, öz-
özünə: ”Bir də, bir də belə olsa, çıxıb
gedəcəm,”- deyib yenə də