ə nəyisə gözləyəcək. Niyə bu evi tərk etməyə
cürəti çatmırdı, nə idi onu bura
bağlayan, özü də bilmirdi. Bircə onu
bilirdi ki, bu hiss hər nədisə, artıq sevgi
deyil.Bir dəfə əri ilə yola getməyən
yaxın rəfiqəsi ona demişdi ki, mən artıq ərimi sevmirəm, məni ona bağlayan
yataqdan başqa bir şey deyil. Özünə də
demişəm ki, mən səninlə ancaq buna
görə yaşayıram. Qorxuram ki, ayrılam,
sonra da özümü saxlaya bilməyib özgə
kişilərlə yatıb-eləyərəm, biabır olaram. Elə halal ərimsən də, ona görə də biz bir
yerdəyik. O zaman Qadın hələ ailə
qurmamışdı, bu söhbətin mənası ona
çatmamışdı. Ancaq başa düşə bilmirdi
ki, necə ola bilər ki, sevmədiyin biri ilə
bir tavan altında yaşamağa məcbur olasan, özü də gör nəyin xətrinə. İndi
öz başına gələnlərdən sonra subay
vaxtı onu heyrətləndirən bu məsələni
daha yaxşı dərk edir, fikrində qalırdı.
Çünki sevgisi öldükcə onun üçün ən
dözülməz əzab gecənin düşməsi, ərinin onu qucağına alması idi. Gecədən-
gecəyə, yalnız yataq otağında
nəvazişin, sevginin nə olduğunu
xatırlayan bu adamdan o qədər
çirkinmişdi ki, özünü halal-hümbət
ərinin qucağında küçə qadını kimi hiss edir, özünə nifrət edirdi və dərk edirdi
ki, belə yaşamaq olmaz. Getdikcə
rəfiqəsini anlamırdı. ***“Yox, bunun
əcəli mənim əlimdə tamam olacaq. Özü
də bu gecə, bu gün. Sən sabahı
görməyəcəksən”. Öz-özünə ürəyindəkiləri dilinə gətirdi. Öz səsindən
özü diksindi. Lakin əri ölü kimi yatmışdı.
Ərinin belə möhkəm yatması onu bir az
da ürəkləndirdi.Gözünə heç nə
görünmürdü.”O, ölər, məni də
həbsxanaya salarlar. Uşağı da uşaq evinə. Vaxt tez keçir. Çıxaram, sonra
gedib uşağımı alaram hökumətdən.
Baş-başa verib qalan ömrümüzü
yaşayarıq”. Körpənin səsi onu fikirdən
ayırdı. Tez onu qucağına alıb sinəsinə
sıxdı. Qonaq otağına keçdi. Əlindəki bıçağı stolun üstünə qoydu. Televizor
açıq idi. Film gedirdi. Ayaqüstə bir az
baxdı. Nəsə maraqlı gəldi. Deyəsən,
təzə başlamışdı. Divanda oturdu.
Maraqla filmə baxmağa başladı.Gecənin
bir yarısı idi. Qadın