Bu durum, tarih
boyunca yaşamış olan tüm
mümin topluluklarında hep aynı
olmuştur. Kuran'da
peygamberlerin de çevrelerinde
samimi olarak iman eden kişilerin
hep çok az olduğuna dair bilgiler
verilmiştir.
Örneğin Hz. Musa'ya yalnızca
yaşadığı toplumun gençlerinden
oluşan çok az sayıda kimse iman
etmiştir:
"Sonunda Musa'ya kendi
kavminin bir zürriyetinden
(gençlerinden) başka -Firavun
ve önde gelen çevresinin
kendilerini belalara
çarptırmaları korkusuyla- iman
eden olmadı..." (Yunus Suresi,
83)
Aynı durum Hz. İsa'nın ilk geldiği
dönemdeki yardımcıları için de
geçerlidir. Rivayetlerden Hz. İsa'ya
da az sayıdaki havarilerin iman
ettikleri ve bunun dışında halktan
ona inanan kimsenin olmadığı
anlaşılmaktadır. Kuran'da Hz.
İsa'ya inananların durumu şöyle
bildirilmektedir:
"Ey iman edenler, Allah'ın
yardımcıları olun: Meryem oğlu
İsa'nın havarilere: "Allah'a
(yönelirken) benim
yardımcılarım kimlerdir?"
demesi gibi. Havariler de
demişlerdi ki: "Allah'ın
yardımcıları bizleriz." Böylece
İsrailoğulları'ndan bir topluluk
iman etmiş, bir topluluk da
inkar etmişti..." (Saff Suresi, 14)
Kuran'da, Ashab-ı Kehf adlı
topluluğun da sayılarının çok az
olduğu bildirilmiştir:
"(Sonra gelen kuşaklar)
Diyecekler ki: "Üç'tüler, onların
dördüncüsü köpekleridir." Ve:
"Beştiler, onların altıncısı
köpekleridir" diyecekler. (Bu,)
Bilinmeyene (gayba) taş
atmaktır. "Yedidirler, onların
sekizincisi köpekleridir"
diyecekler. De ki: "Rabbim,
onların sayısını daha iyi bilir,
onları pek az (insan) dışında
kimse bilemez."..." (Kehf Suresi,
22)
Bir başka ayette ise Hz. Nuh'a
uyan kimselerin sayısının da çok
az olduğu şöyle haber verilmiştir:
"... Zaten onunla birlikte çok
azından başkası iman
etmemişti." (Hud Suresi, 40)
Kuran'da Hz. Lut'a da çok az
kişinin iman ettiği
bildirilmektedir. Lut kavmine
büyük bir felaket isabet ettiğinde,
Allah oradan sadece Hz. Lut'un
iman eden aile mensuplarını -
iman etmeyen hanımı