məzarlığıdır.

Diksindi.Rəis kefli olanda arabir mənalı sözlər xırdalayardı.Nədənsə gözünə ayıq dəyirdi bu gün.
-Burada yatanların coxu ya Rusiyanın buzlu cöllərində qızlarla,ya da Parisin göbəyində restoranlarda gününü kecirib.Xoş gündə torpağı yada salmayanlar, ölənə yaxın qəbirlərinin burada olmasını vəsiyyət edirlər.

Başını razılıqla tərpətdi.Haqlı sözün qarşısında nə deyəydi.

-Gedəcəm buralardan,uşaqları gözləyirəm,bir az böyüsünlər.
Ürəyi ayağı altına düşdü.”Evi yox-eşiyi yox.Harada qalardı?Arabir yeməyə bir şey tapırdı buralardan.”
-Qorxma,qorxma səni də aparacam.

Dinmədi.Rəis ağır-ağır nəfəs alırdı.
-Niyə həkimə getmirsən?
Qəfildən dili açıldı, sualı özünə yersiz gəldi.
-Uşaqların hərəsi bir yandan “onu al”,”bunu ver” deyir.
Özüm yaddan cıxmışam.

Araya sükut cökdü.Bir azdan başını qaldırıb nəyisə xatırlamış kimi dedi:
-İndiki zamanda pulun olmasa adamı hec kim saymır.Salamına da cavab vermirlər.Pulun varsa hamının gözü sənin üzündədir. Bir sözlə…

Diksinib nə deyəcəyini gözlədi.
-Bu yaşa kimi həyatım boyu üzdə olmuşam…
Qəfildən sözü dolandırıb ondan saldı.
-Allah bilirsən səni niyə yaradıb?
Susdular.Arada onun ağır-ağır nəfəs alması sakitliyi pozurdu.
-Mənim kimilərinin dərs alması ücün…

Kefi pozuldu.Etiraz da edə bilmirdi.Nə cavab verəsiydi ki…
-Əlində sənətin ola-ola çörəyini qazanmağı bacarmırsan.Kimdənsə iş istəməyi əskiklik sayırsan.Müharibəyə könüllü getdin,”Vətən dar günündə məni cağırır” dedin. Ailənin bir oğlu idin,dərdinə dözmədi ata-anan… Qəlpələr hələ də bədənindədir. Ayaq barmağını güllə apardı. Sürünə-sürünə qayıtdın cəbhədən. Məğlub əsgər oldun. “Vətən uğrunda vuruşmuşam” deyə bilmirsən.Döyüşmüsənsə, bəs torpaqlar niyə düşmən əlindədir?
Soyuq hava rəisin vecinə deyildi, o, isə tir-tir əsirdi şaxtada.

-Sevdiyin qadını səhər yatağında görmədin.Məktub yazdı ki,kasıbçılıqdan yoruldum.Getdim başımın carəsinə baxmağa….
Ötənləri yada salanda ağlamaq istəyirdi.

-Taxta koman yanan