n kimi məzarlığa qısıldın.Ölülərlə yoldaşsan.Onlar oyanmasa da,sən günəşi görürsən.Olülərin adını daşa yazırsan ki,kimliyini bilsinlər. Amma səni tanımırlar.
-Nə vaxtsa hər şey yaxşı olacaq.-Özünə təsəlli verdi o.

Rəisin üzündə təbəssüm göründü:
-Qəribədir.Xoşbəxtliyə hələ də ümidin var.
Başını buladı:
-Həyatının dəyişəcəyinə inanırsan…
Göz yaşları kirpiklərində düyünləndi.Ətrafı tor görürdü.
-Ümidlərlə gününü keçirmə. Niyə acı həyatla şirin arzunu qarışdırırsan?
Ürəyini boşaltmağa sanki məqam axtarırdı rəis.
-Hamıya səni misal cəkirəm.Ayaq üstə gəzən, son ümidi hələ də ölməyən,amma azad yaşamağı sevən diri ölüyə baxmaq istəyənlər səni görsün deyirəm.
Rəisin səsində bu dəfə qəribə kədər duyulurdu.
-Məəttəl qalıram sənə.Həyatın dibində ola-ola,sabaha inamını itirmirsən.Həsəd aparıram.
Boğazı qəhərdən tutuldu.Cavab verə bilmirdi.
-Keçmiş arvadın yanımda,restoranda işləyir.
Bir anlığa titrədi.
-Axşamlar oyun salonunda yorğunluğu canından atır.Sənnən keçən günləri xatırlamır daha.
Başı gicəlləndi.Özünü çətinliklə ələ aldı.
Sonuncu sözdənmi ya da şaxtadan bədəni keyidi.Küləyin vıyıltısı və havanın soyuğundan ürəyi