Eyyubun aglina geldi ki, omurlerinin birinci yarisinda ikinciye hazirlashirlar. İkincide ise o biri dunya uchun. Ve birce qaygisiz, serbest gun tapmirlar, rahatca ayaqlarini uzadib oturalar...
Fevral soyugunu azaciq tesirsizleshdirmek umidi ile paltosunun yaxaligini qaldirdi.
Seide onlari hey telesdirirdi:
– Bir az ayaqdan iti olun da. Soyuqdur axi...
İmran ise zarafatindan qalmirdi:
– Ay Eyyub, sen Allah, bu paltonu neche ildir geyinirsen? ...Antikvardir ey, men olum. Apar sat tarix muzeyine. Hem ozune teze palto alarsan, hem de dovshanlarina yem.
Bu tini de kechdiler. Seide koks oturdu:
– Sabah yene de ish... Adinizi kishi qoymusuz. Bir ferli-bashli bayraminiz da yoxdur ki, evde oturaq.
“Elmler Akademiyasi” metrostansiyasina kimi uchlukde gelerdiler. İmran heyetlerine donerdi. Bunlar ise yollarina davam eleyerdiler (Eslinde, İmranin avtomobili var idi, gerek ki, “Mersedes” idi. Amma qaraciyerinde piylenme getdiyine gore evden ishe, ishden eve piyada gelib gedirdi).
Hemishe harda olsa da, ne elese de, Eyyub Seide ile ikilikde qaldiqlari bu besh-on deqiqenin hesretini chekerdi...
Bu muddet hedsiz derecede esrarengiz bir musiqi eseri kimi hemishe tez biterdi... Ve yol boyu Eyyub ozunu qara, pariltili bir piano qarshisinda oturub hemin musiqini ifa eden pianochuya benzederdi...
... İmrandan ayrilan kimi Seide onun qoluna toxundu:
– Niye yene mismirigini sallamisan? İmrandir de, zarafatsiz dura bilmir.
Niye de sallamasin? Herden İmranin yol boyu elediyi zarafatlari lap endazesini ashir... Birce onun qaraciyeri tez sagalsaydi...
Az kechmish Seide elave eledi:
– Ozunuz telebe vaxti yadinda, nece zarafatlar ederdiz? Her Novruz bayraminda hoqqalarinizi xatirlayib Semedle gozumuz yasharincaya qeder gulurduk. Daha Novruza da bir shey qalmadi.
Bomboz kuchenin, bomboz havanin rengsizliyi sanki adamlara da hopmushdu. Ora-bura telesen boyuklu-kichikli hami bomboz gorunurdu...
Yene Semed?
Tesevvurune getirdi: Sufrede shekerburalar, rengbereng yumurtalar,