Deyine-deyine pillekenle qalxib (dad bu beshinci mertebenin elinden) qapilarini doydu. Bu barede chox fikirleshmishdi: dunyada ona mexsus ikice shey vardisa, biri bu qapi idi.
Hech olmasa bugunse susmayaydi Zeyneb. Ele birce kelme deyeydi: Tebrik edirem... Her halda, bu gun axi fevralin 23-dur... Burnunu sallamagina bir bax hele. Ele bil, dunya dagilib, altinda qalib...
Evveller bele deyildi. Gulurdu, danishirdi, zarafat eleyirdi: Teze mebeli bura duzerik, pianonu ora qoyariq, bagi filan yerden goturruk, mashinimizda bele gezerik...
Gel bundan sonra bir shey ye, gorum nece yeyirsen. Qabagina qoyulmush makaronu kenara iteleyib eyvana chixdi, siqaret yandirdi. Dovshanlarin her ikisi kuncde buzushmushdu. Onlara aciqlandi:
– Eshi, siz de qeribe mexluqsuz. Hachan baxiram, ele bil, mixlanmisiz yere. Terpenmirsiz ki, terpenmirsiz.
Siqaretini cheken kimi gedib xatire defterlerini oxuyacaq, az-chox omrunde ne bextever gunleri olmushdusa, hemin gunlerle yeniden yashayacaqdi...
Herden bugununu unudub ele hey duneniyle yashayir: yene de arzular, umidler sel kimi dolur ureyine. Yene de bomboz dunya al-elvan renglere burunur. Ve bu renglerin gozqamashdirici elvanliginda seadeti durub bextever-bextever uzune gulumseyir... Gorur ki, aralarinda cemi birce qarish mesafe var...
Daglarin qoynuna siginmish dunyanin belke de en balaca, cemi 10-15 evlik kendi... Eyni zamanda, dunyanin belke de en boyuk kendi...
Anasinin dogma nefesi deyir uzune, atasinin kobud elleri dolashir sachinda. SHehli cigirla chayin sahiline enir, chicheklerden guneshe benzeyen cheleng horur, heyranliqla guneshin chixmasina tamasha eleyir. Gah keklikli qayalara, dumanli daglara, gah da boyurtkenli kolluga, cevizli mesheye qonaq olur, gucu geldikce qishqirir, sesini butun dunya eshidir: – Ne gozeldir!!!
Ve qeribedir ki, anasinin nefesi de, atasinin elleri de, bu shehli cigir da, shir-shir axan chay da, o gulumseyen gunesh de: her shey, her shey onun olur. Hech kim bunlara sherik chixmir...
Goren