Əs-Suyuti nəql edir ki, Misirin Oğuz hökmdarı Əhməd ibn Tulun adətən səhərlər məscidlərə baş çəkər, Quran oxunmasını dinləyərdi. Bir dəfə dostlarından birini yanına çağıraraq, ona bir qədər pul verir və xahiş edir:

- Filan məscidə gedərsən və bu dinarları imama çatdırarsan.

Göstərişi yerinə yetirdikdən sonra həmən adam əmirin yanına qayıdır, baş verənləri nəql edir:

- Pulları imama verəndən sonra bir qədər söhbətləşdik. Məlum oldu ki, o, həyat yoldaşı ilə ayrılıb və onun təsərrüfat işləri ilə məşğul olacaq bir kimsəsi yoxdur. Bu məsələ imamı o qədər narahat edir ki, hətta məsciddə Quran oxuyanda bəzən səhvlərə yol verir.

İbn Tulun dedi:
- Düz söyləyir. Dünən səhər həmin məsciddə idim. İmam bəzən Quranı səhv tilavət edirdi. Anladım ki, bu məsələnin arxasında nəsə gizlənir, onu fikirləri yaman qarışıqdır.

Bir baxın, İbn Tulun islamı nə dərəcədə düzgün anlamışdı! Məsciddə imama və ya hansısa qardaşımıza irad tutarkən nə qədər də tələsirik! Allah bizim günahlarımızı bağışlasın! Gələn dəfə imamın və ya qardaşımızın səhvini gördükdə, ona tənə vurmaq, rişxənd etmək əvəzinə, maraqlanaq: bəlkə ciddi problemlərlə üz-üzədir və nəyəsə ehtiyacı var?