qarşı qısqanc idi. Diməşq şəhərində əhalinin Həzrət Əliyə (ə) qarşı kin-küdurətini müşahidə edən Nəsai özünün məşhur “Xəsaisu Əmirül-möminin” (Əmirül-mömininin xüsusiyyətləri) kitabını qələmə alır. Bu kitab Həzrət Əlinin (ə) fəzilətləri barədə 194 hədisdən ibarətdir. Deyilənlərə görə, diməşqlilər bundan sonra Müaviyyənin fəzilətləri barədə də hədislər söyləməsini ondan tələb edirlər. Nəsai isə cəsarətlə onlara cavab verir: “Müaviyyə haqqında Peyğəmbərin: “Allah onun qarnını doyuzdurmasın” hədisindən savayı nə isə buyurduğundan xəbərim yoxdur”.

Nəsainin işarə etdiyi bu hədisi Müslim öz Səhihində qeyd edib. Abdullah ibn Abbas bir gün küçədə uşaqlarla oynayırdı. (Abdullah ibn Abbas hicrətdən bir neçə il əvvəl, müsəlmanlar Şibi-Əbu Talibdə mühasirədə olduqları vaxt doğulmuşdu və bu hadisə baş verən zaman uşaq idi). Allahın Rəsulu gəldi, əli ilə onun çiyninə toxunub buyurdu: “Get, Müaviyəni yanıma çağır». Abdullah gedib Peyğəmbərin çağırışını Müaviyəyə çatdırır. Bu vaxt Müaviyə süfrə arxasında yemək yeyirmiş. Abdullaha deyir ki, yeməyimi qurtarıb gələrəm. Abdullah qayıdıb cavabı Peyğəmbərə çatdırır. Peyğəmbər onu ikinci dəfə göndərir. Abdullah eyni cavabla qayıdır. Onda Peyğəmbər Müaviyənin barəsində belə bəd-dua edir: “Allah onun qarnını doyuzdurmasın” (Səhihü Müslim, Kitabül-birr, 25-ci bab, hədis 6628). Məşhur tarixçi Ibn Kəsir yazır ki, Müaviyə Diməşqdə hakimiyyət sürərkən gündə yeddi cür ət xörəyi, halva və meyvə yeyir, axırda deyrdi: “Vallahi, doymadım. Bu qədər nemət ola-ola qarnımı doyuzdurmağa aciz qalmışam” (Ibn Kəsir. Əl-Bidayətü vən-nihayə, XI, 401-402).

Bəlkə də elə bu əhvalata əsaslanaraq, Buxari, Müslim və Nəsainin ustadı olan Ishaq ibn Rahiveyh deyirmiş: “Müaviyənin fəzilətləri haqqında heç bir səhih məlumat yoxdur” (Ibn Həcər. Fəthül-bari, VII, 129). Imam Buxari də ehtimal ki, bu fikirdə imiş. Çünki o öz Səhihində əksər səhabələr haqqında babları “filankəsin mənaqibi” (yəni filankəsin fəzilətləri) adlandırdığı halda, Müaviyəyə növbə çatanda bu