atasının cinayətlərində şərik olduğu üçün qətlə yetirildi.

Şimr ibn Zil-övşən

Bəni-Kilab qəbiləsindən idi, əsl adı Şərəhbildir. Şimr onun ləqəbidir, tərcüməsi təcrübəli, hər işdən başı çıxan və ya səxavətli deməkdir. Maraqlıdır ki, Şimr əvvəllər Həzrət Əlinin (ə) tərəfdarı olmuş, hətta Siffeyn savaşında o həzrətin tərəfində vuruşmuşdu. Sonralar Müaviyənin tərəfinə keçdi. Kərbəla faciəsində Şimrin mənfi rolu hadisələrin lap əvvəlindən başlayır. Yezid tərəfindən Ibn Ziyadın yanına göndərilən Şimr onu Imam Hüseynlə (ə) amansız davranmağa təhrik etdi. Ömər ibn Səd əvvəlcə tərəflər arasında barışıq yaratmaq istədiyi üçün Şimr onu vəzifəsindən uzaqlaşdırılacağı ilə qorxudub döyüşə sövq etdi. Aşura günündə Şimr qoşunun sol cinahının sərkərdəsi idi. Onun ən böyük cinayəti Imam Hüseynin (ə) başını xəncərlə diri-diri kəsib bədəndən ayırmasıdır.

Şimr Muxtarın Kərbəla qatillərini tutub cəzalandırdığını eşidəndə Kufədən qaçdı. Muxtarın əsgərləri əvvəlcə onu ələ keçirə bilmirdilər. Nəhayət, Xuzistan əyalətindəki kəndlərin birində Şimri haqladılar. Döyüşdə Şimr öldürüldü. Onun başını kəsib, bədənini itlərin qabağına atdılar.

Sinan ibn Ənəs

Imam Hüseynin (ə) həyatının son anlarında Sinan nizə ilə o həzrəti vurub yıxmışdı. Bəzi rəvayətlərdə Imam Hüseynin (ə) başını bədənindən ayıran şəxsin də Sinan ibn Ənəs olduğunu yazırlar. (Əksər rəvayətlərdə bu cinayətin müəllifi Şimr sayılır). Dəqiq olan budur ki, Imam Hüseynin (ə) kəsik başını nizənin ucuna taxıb qaldıran və fəxrlə ətrafdakılara nümayiş etdirən Sinan olub.

Muxtarın qiyamı başlayanda Sinan qaçıb Müsəb ibn Zübeyrə qoşuldu. (Müsəb Hicazda uzun illər hakimiyyət sürmüş Abdullah ibn Zübeyrin qardaşı idi. Sonralar Muxtarı məğlub edib şəhadətə çatdıran da Müsəb və əsgərləri oldu). Muxtar Sinanı ələ keçirmək üçün çox çalışırdı. Bir gün xəbər gətirdilər ki, Sinan Müsəbdən ayrılıb Qadisiyyə istiqamətinə yola düşüb. Müxtar tez adam göndərib yolda Sinanı əsir etdi. Sinanın əvvəlcə barmaqlarını, sonra əllərini və