Budur mağazadayıq! Şüşə vitrinə əyildik. Kitabların adını üz qabığından oxumağa başladıq. Burda nələr yoxdur?! “Kama Sutra”, “Yubka altında”, “Həyatım və sevgim”, “Oraların dibində…”. Bəs mənim kitabım hardadır? Həmişə yuxarı rəfdə olardı, cismani cəzalardan bəhs edən məzəli kitablarla bir cərgədə.

Maks kitabın üstündəki illüstrasiyalara qapılmışdı. Vitrində mənim kitabımın olub-olmaması, belə görünür, heç vecinə də deyildi.

- Maks, bir dəqiqə gözlə, gəlirəm.

Cəld qapını açdım. Məni gözəl gənc fransız qız qarşıladı. Ümid dolu, sürəkli baxışlarla rəfləri bir-bir nəzərdən keçirirdim.

- Sizdə “Xərçəng tropiki” var?!

Satıcı qız başıyla mənim kitabıma işarə etdi. Bir az rahatlaşdım. Yaxşı satılıb-satılmamasını soruşdum. Görəsən heç özü oxuyubmu? Təəssüflər olsun, ingiliscə oxumurdu. Kitabım haqda daha nələrisə eşidəcəyim ümidiylə, getməyə tələsmirdim. Kitabın nəyə görə sellofana bükülməsiylə maraqlandım. Fransız qız izah etdi. Bu əsaslandırmalar mənə kifayət etmədi. Ona dedim ki, bu cür mağazada mənim kitablarım satılmalı deyil. “Bu fikirləşdiyiniz kitablardan deyil, anlayırsınızmı?” – ona dedim.

Fransız qız mənə qəribə-qəribə baxdı. Deyəsən, doğrudan bu kitabın müəllifi olub-olmamağıma şübhələndi. Onunla münasibət qurmaq çətin idi. Belə görünürdü, onun heç vecinə deyil mənim kitabım. Nəinki mənim kitabım, ümumiyyətlə burda satılan bütün kitablar. Bütün fransızlar eynidir… Amma getməliydim. Birdən üzümü qırxmadığım, şalvarımın ütülənməməsi, rənginin pencəyimlə uzlaşmaması yadıma düşdü. Qapı açıldı. Mağazaya rəngi qaçmış, görkəmindən gözəllik məftunu olduğu sezilən bir ingilis daxil oldu. Özünü təmiz itirmişdi. Qıraqda gəzişərkən, qapını açıb aradan çıxdım.

- Maks, mənim kitabımı satırlar burda. İsti piroqlar kimi satılır. Gələn-gedən alır. Satıcı dedi.

- Sizə demişdim axı, Miller, uğur sizinlədir!

Maks dediyi sözlərə tam əminiydi. Ümumiyyətlə, onu nəyəsə inandırmağa gərək yoxdur, bu isə xoşuma gəlmir. Hiss edirdim ki, öz kitabım