amansızlıq olduğunu bilirəm, ancaq ümumbəşəri kədəri üzərimdə daşımağa taqətim qalmayıb.

- Maks, qulaq asın, – öz dediyimdə durmuşdum, – istəyirəm bütün dünya sizinmiş kimi yaşayasınız. Barmağınızı xəritəyə qoyub, yaşamaq istədiyiniz yeri göstərin. Bunun nə mənası var? – deyə sual verin.

Əgər istək varsa, yer kürəsinin istənilən nöqtəsində olmaq olar. Sadəcə istəyin olması yetər ki, millionerin nail ola bilməyəcəyinə nail olasınız. Qatar sizi gözləyəcək, ölkə sizi gözləyəcək, iş sizi gözləyəcək. Sizi hər kəs gözləyəcək – sadəcə, inam lazımdır. Mənim bir sentim də yoxdur. Amma hara istəyirsiniz, ora getməyinizə yardımçı ola bilərəm. Bunun üçün əlimi uzadıb dilənməyə də hazıram. Niyə də yox? Axı başqası üçün dilənmək daha asandır, nəinki özün üçün. Hara getmək istərdiniz? Qüds? Braziliya? Siz sadəcə deyin mən gedib nəzir dilənəcəm!

Maks həyəcanlanmışdı. Axı hara getmək istədiyini yaxşı bilir. Oraya necə getməsini xəyalında canlandırır. Ancaq bir yerdə ilişib qalıb – pul. Bu problemi də həll edərik. Argentinaya getməyin xərci nə qədərdir? Min frank? Bunu vermək mümkündür. Maks tərəddüd edirdi. Yaşından utanırdı. Hər şeyi yenidən başlamağa gücü çatacaqmı? Axı qırx üç yaşı var. Yaşını elə deyir ki, elə bil qoca kaftardır. (Axı Tiçian ilk dəfə öz sənətinin gücünə doxsan yeddi yaşında inandı!). Başına dəmirçi gürzü dəyən yerdə əmələ gəlmiş kəllə batığına baxmayaraq, hələ möhkəm idi. Düzdür, dazbaşdır, əzələlidir, canlı baxışı var, amma dişləri… Ağzını açıb çürük dişlərini nümayiş etdirirdi. İki gün əvvəl diş həkiminə getmişdi. Damağı şişmişdi. Bilirsiniz həkim ona nə dedi? Hamısı əsəbdəndir! Həkimin bu sözləri onu ölümünə qorxutdu. Diş həkimi necə bilə bilərdi ki, Maksın əsəbləri yerində deyil?!

Onun cəsarəti tədricən artırdı. Çox da ki mırıqdişdir, dazbaşdır, əsəbidir, çəpgözdür, axsaqdır. Nə fərqi var? Əsas məsələ hara getməkdir. Təki Qüds olmasın! İngilislər daha ora yəhudiləri buraxmırlar. Onsuz da orda yəhudilər çoxdur. Qüds yəhudilər üçün! Ancaq bu