olduğunu öyrənsin.

- Şlyapanın qabağını gözlərinə tərəf, aşağı əyməlisən. Anladın? Təpəsinin ortası yumşaq əzilməlidir, bax mən elədiyim kimi!

Maks şlyapanın mənə yaraşdığını dedi. Güzgüyə baxdım: elə də pis deyil! Onunla ayrılmaq mənim üçün ağırdı. Maks verdiyim şlyapanı başına qoydu, götürüb-götürməməkdə tərəddüd etməsini üzündən oxudum. Nə edək, məcbur edə bilmərəm. Vanna otağına getdik. Şlyapanı köndələninə başına qoydum. Bu azmış kimi papağın ortasını ovcumla əzdim. Bu şlyapada Maksın özünü gicbəsər kimi və ya azarkeş oyunçu kimi hiss etməsini bilirdim. Sonra bir başqa şlyapanı başına qoydum. Öz şlyapasını. Yanları qatlanmışdı. Bu şlyapada nə qədər axmaq görünsə də, öz şlyapasını bəyənməsi o dəqiqə hiss olunurdu. Başladım tərifləməyə. Dedim, bu şlyapa ona daha çox yaraşır. Bayaq verdiyim şlyapanı qoymaq fikrindən daşındırdım. Maks güzgünün qarşısında özünə baxarkən, bağlamanı açdım, bir köynək və iki burun dəsmalı çıxarıb, paltar şkafına qaytardım. Sonra onu mağazaya apardım və satıcıdan paltarları necə lazımdır bükməyi xahiş etdim. Maks satıcıya heç təşəkkür də etmədi. Amma satıcı mənə təşəkkür edə bilər, çünki hər gün ondan ərzaq malları alırdım.

Plyas-Sen-Mişeldən çıxıb onun Ryu-de-lya-Arpda qaldığı mehmanxanaya tərəf getdik. Hava hələ tam qaralmamışdı. Evlərin divarları yumşaq süd ağlığıyla işıqlanırdı. Sakitləşmişdim. Bu anda Paris mənə musiqi kimi təsir edir. Bircə anlıq dayanmaq yetər ki, gözlərinin qarşısında əcaib-qəraib arxitektura nümunələri dayansın. Evlər bəstələnmiş musiqilərə bənzəyirlər: bax bu menuetdir, bu valsdır, bu mazurkadır, bu da noktyurn. Biz köhnə şəhərin köhnə məhəllələrinə daxil olduq, Sen-Severnaya yaxınlaşdıq, dolaşıq küçələrin dalanlarında gəzdik. Bir zamanlar buralarda Dante və Leonardo gəzərdi. Maksa necə bir qəribəliklərlə çulğalanmış rayonda böyüdüyünü izah etməyə çalışırdım. İnanılmaz assosiasiyalar doğurur bu rayon. Maksa onun sələfləri Dante və Leinardo haqqında danışırdım.

- Bəs bütün bunlar nə zaman