sözləri yazarkən, elə təəsürat yaranırdı ki, sanki mənim kitabım uzun səyahətə başlayır. Kitabın səhifələrini vərəqləyəcək tanımadığım adamlar haqda daha çox düşünürdüm. Öz kitabımı Senanın sahillərində görürdüm: üstündə barmaq izləri olan qoparılmış səhifələr, orasında-burasında xəttlər cızılmış sözlər, üstündə hansısa rəsmlər, kofe ləkələri. Hansısa kişinin kitabı paltosunun cibinə soxması, dənizdə səyahət, naməlum torpaq, ekvatordan məktub. Əlyazmalarımın şüşə vitrində, hərracda satılmasını görürdüm. Hərracda çəkicin taqqıltısını eşidirdim. Əsrlər keçir, dünyanın siması dəyişir. Budur, yenə iki nəfər darısqal bir otaqdadır. Qarşı pəncərədən bir xanım boylanır. Əks tərəfdəki evin divarlarına baxır. Nədənsə narahatçılıq keçirdiyi sezilir. Eyvanında gül dibçəkləri var. Pəncərənin yanından isə əski asılıb. Bu günki kimi, otaqdakılardan kimsə ölümünə yorulub. Bu otaq onun üçün məhbəsdir. Gecə isə ona nə təskinlik verəcək, nə də bir ümid. Yorulub əldən düşmüş, pərvəraq olmuş adam əllərində dostunun verdiyi kitabı tutub. Amma bu kitab ona güc verməyəcək. Öz yatağında həzin-həzin kədərdən yırğalanacaq, yuxusuz gecələr taun epidemiyası kimi onu ağuşuna alacaq. Günəş şəfəqlərini görmək üçün ən əvvəl ölməli olacaq… Bu otaqda heç cürə kömək edə bilməyəcəyim bir adamın yanında durarkən, həyat haqqında, qadınlar və kişilər haqqında bilgilərim məni köməyə çağırır. Susaraq çağırır, sərt tərzdə çağırır. Bu adamın iztirablarını ancaq ölüm yüngülləşdirə bilər. Borisin sözü olmasın, bu, ümidsiz bir vəziyyətdir. Ümidsiz.

Biz yenidən dəhlizə çıxarkən, işıq sönür və mənə elə gəlir ki, Maks əbədi zülmətə qərq olacaq.

Düzdür, hava elə də qaralmamışdı, küçələr yaxşı işıqlandırılmışdı. Ryu-de-lya-Arp alov saçırdı. Künc tərəfdə yağışdan qorunmaq üçün çadır qurmuşdular. Küçənin ortasında nərdivan durmuşdu. Nərdivana dırmaşmış, əynində kisəyəbənzər şalvar olan usta köməkçisindən qayka açarı və ya başqa bir alət alırdı. Mehmanxanın qarşısında balaca yunan restoranı vardı. Bütün küçə