ə teatr dekorasiyasına bənzəyirdi. Bura kasıblarla, xəstələrlə doluydu. Ayaqlarımızın altında isə insan sümükləri tərəfindən unudulmuş katakombalar vardı. Biz küncə burulduq. Maks ucuz restoran axtarırdı. Beş frank yarım pula рriх fiхе yemək istəyirdi. Mən üzümü turşutdum. Bundan sonra Maks De Luxe restoranına işarə etdi. Burdakı nahar bizə on səkkiz frankdan az başa gəlməyəcəkdi. Təmiz başını itirmişdi.

Yunan restoranına qayıtdıq. Menyuya baxdıq. Maks burda bahaçılığın olmasından qorxurdu. Restorana baxarkən içəridə ancaq fahişələrin və fəhlələrin olduğunu gördüm. Şlyapalı kişilər alatoranlıqda oturmuşdular. Adətən belə yerlərdə yaxşı yemək verirlər. Elə bu anda bir fahişə dişlərini qurdalaya-qurdalaya küçəyə çıxdı. Girişdə baştutanı gözləyirdi. Onlar birlikdə Sen-Severnaya tərəf getdilər. Yəqin kilsənin qarşısındakı rəqs meydançasına düşmək istəyirdilər. Bildiyim qədəriylə ora vaxtaşırı Dante də gedərdi. İçkidən vurmağa. Bu restoran sanki orta əsrləri xatırladırdı. Bir ayağım keçmişdə, o biri ayığım isə indiki zamandaydı. Maks isə menyuya baxırdı. Saçları işığın parıltısını yansıdırdı. On dördüncü əsrdə yaşasaydı, ya bənna olardı, ya da dülgər. Xəyalımda onun meşədə ağac baltalamasını canlandırırdım.

Restoranda hər şey və hamı yunan idi: ofisiantlar – yunan, yemək – yunan mətbəxindən, ünsiyyətdə olduqları dil – yunan dili. Mən qaynar suda pörtlədilmiş üzüm yarpağında badımcan sifariş verdim. Yunan mətbəxinin şah yeməyidir. Maks isə nə olsa yeyirdi. Ən çox ondan qorxurdu ki, birdən xərcim çox çıxar. Mənimsə bir arzum vardı: necə olursa olsun, bu şam yeməyindən sonra Maksdan canımı qurtarım və tək-tənha küçələrdə sərgərdan dolaşım. “İşim var” bəhanəsiylə aradan çıxmaq istəyirdim, belə sözlər həmişə ona təsir edirdi.

Ancaq elə bu məqamda, düz yemək vaxtı Maks “işə düşdü”. Səbəbini bilmədim. Bir də görürsən dil-boğaza qoymayıb, danışır, danışır, üyüdüb tökür. Görün nə danışırdı. Günlərin bir günü bir fransız xanımın evində qonaq olarkən, heç bir səbəb