olmadan hönkürtüylə ağlamağa başladı. Özü də necə! Dayana bilmirdi. Başını masanın üzərinə qoyub, bir yaşı tamam olmuş, ürəyi sıxılan uşaq kimi inildədi. Fransız qadın qorxusundan həkim çağırmağa məcbur oldu. Bu isə Maksı utandırdı. Hə, nəyə görə hönkürtüylə ağlaması yadına düşdü. Ürəyi dəhşət yemək istəyirdi. Nahar vaxtı idi. Birdən hansısa məqamda özünü saxlaya bilməyib ayağa qalxdı və qadından bir neçə frank istədi. Qəribəsi budur ki, fransız xanım heç tərəddüd etmədən ona pul verdi! Maks isə pulu alarkən alçaldılmasını hiss etdi. Bir fikirləşin: sağlam, cıvrax bir kişi kasıb fransız qadından xırda-xuruş istəyir. Bəs onun qüruru hardadır?! Qadından nəzir istəyəndə qürurunu itirmədimi?!

Elə hər şey də bundan başladı. Maks bu hadisəni xatırladı. Gözlərindən yaşlar süzüldü. Kədərli-kədərli ağladı. Sonra isə fransız qadının evində etdiyi kimi, başını masaya qoyub uşaq kimi hönkürdü. Dəhşət mənzərə idi. Bir az sakitləşəndən sonra dedi:

- İstəyirsən məni doğra, nə istəyirsən elə mənimlə, ancaq məni ağlamağa məcbur edə bilməzsən. Mən indi heç bir səbəb olmadan ağlayıram – bəzən belə olur, tutması tutur, dayana bilmirəm.

Bəlkə psixi pozğunluğu var? Bu, əsəb partlayışı deyil də, bəs nədir? O, “hamısı əsəbdəndir” deyən diş həkimini yenə xatırladı. Diş həkimi onu hardan tanıya bilərdi? Bəlkə heç əsəb pozuntusu deyil? Bəlkə o, dəli olur? O, həqiqəti bilmək istəyir.
Lənət şeytana, nə deyim bəs ona? Mənsə deyirəm: əsəb pozunutu-mozuntusu boş söhbətdir.

- Bu heç də o demək deyil ki sən ağlını itirmisən, – sözümə qüvvət verdim. – Keçib gedəcək…

- Miller, gərək vaxtımın çox hissəsini tənhalıqda keçirməyim!

Aha, onun bu fikrinə ehtiyatla yanaşmaq lazımdır. Ürəyimə damıb nə deyəcəyi. Tez-tez onunla bir yerdə vaxtımı keçirməyi xahiş edəcək. Yox, ona pul lazım deyil! Özü bunu həmişə təkrarlayır. Amma bax onu tənha vəziyyətdə buraxmaq düzgün olmazdı.

- Maks, narahat olmayın. Borislə tez-tez sizə baş çəkərik. Biz sizi darıxmağa qoymarıq.
Dediklərimə