olar ki, ütüçülük edirəm. Birdə gördün, çıt ötdü, qocaldım… Mənim karyeram bitəcək. Hə, əgər yüngül bir iş tapa bilsəydim, ayrı söhbət… Ona görə də intеrрr{tе olmaq istədim. İyirmi il əlində ütü tutmaq asan gəlməsin. Barmaqlar elastikliyini itirir. Bu haqda düşünərkən özümə nifrət edirəm. Bütün günü qızmış ütünün yanında dayanmaq… elə təkcə iyi bəs edir! Hərdən bu barədə düşünərkən ürəyim bulanır. Axı bu ədalətlidirmi ki, adam bütün günü dəhşət qızmış ütünün yanında dayansın? Bəs onda niyə Tanrı bizə otları, ağacları bəxş etdi? Bəs bu Maksın bütün bunlardan zövq almağa haqqı yoxdur?! Axı nəyə görə biz bütün ömrümüz boyu qul olmalıyıq – ancaq pula, pula, pula görə?!..

Kofe içib, küçəyə çıxanda, nəhayət ki, ondan canımı qurtara biləcəm. Biz bir-birimizə heç nə söz verməmişik. Sadəcə onu nəzərimdən qaçırmayacağıma söz vermişəm. Sen-Mişel bulvarıyla Lüksemburq bağına tərəf gedirdim. Yəqin onu qoyub aradan çıxdığım həmənki yerdə oturub. Ona tapşırmışdım ki öz otağına getməsin. Bir müddət kafedə otursun.

Orda çox otura bilməyəcəyini bilirdim. Bəlkə də artıq küçəyə çıxıb şəhəri sülənir. İşsiz qalmağındansa, şəhərdə fırlanıb qəpik-quruş dilənməsi daha yaxşıdır. İndi yaydır. Şəhərdə amerkalılar çoxdur. Amerikalıların bulu yetəri qədər var. Axı indi 1927-28-ci illər deyil ki böhrana düşsünlər. İndi hamısının cibində hamıya və hər şeyə yetəcək qədər pul var.

Rəsədxananın yanında ölü sükut vardı. Divarın qarşısında etinasız görkəmli bir fahişə durmuşdu. Heç özünə əziyyət verib əllərini yelləmirdi. Hər şey onu o qədər bezidirb ki. Ayaqlarının altında zibil topaları vardı: quru yarpaqlar, köhnə qəzetlər, konserv bankaları, mişarlanmış ağac budaqları, siqaret kötükləri. Bu zibil yığının üstündə uzanmağa hazır görkəmi vardı!

Ryu-Sen-Jak küçəsiylə gedirdim. Beynimdə hər şeyin qarışdığını hiss edirdim. Hər kiçik yerdə, üfunətli anbarda radio vardı. İnanılmazdır: gedirsən və hər iki küçənin qara dəliklərindən donquldanan amerikalı səslərini eşidirsən. Bu ucuz və