Həmişəki kimi, adi bir gün.

Günorta. Poçtalyon məktub gətirir. Məktubu açıram. Orfoqrafik və qrammatik səhvlərlə dolu cızma-qaralar tanışdır. Elə də bilirdim. Məktub Maksdandır.

“Mənim dəyərli dostlarım Miller və Borisə. Bu sətirləri sizə səhər saat üçdə yazıram və çox əsəbləşirəm, ağlıyıram, amma özümü ələ ala bilmirəm, yəqin baştutan öz fahişəsini döyüb, dəhşət səs-küy var, belə şeylərə ürəyim bulanır, mətbəxdə krandan su axır, bir dəqiqə də olsun yata bilmirəm, özümü sakitləşdirmək üçün sizin kitabınızı oxuyuram, Miller. Məzəli kitabınız var, amma səbrim çatmır səhərin gəlməsinizi gözlüyürəm ki işıq düşən kimi çıxam küçəyə. Bütün günü əzab-əziyyət çəkirəm. Ac olmasam da nədənsə qorxuram. Bilmirəm nolub mənə. Özüm-özümlə danışıram. Özümü idarə edə bilmirəm. Miller, istəmirəm ki, mənə kömək edəssiniz. Sizinlə danışmaq istiyirəm. Mən uşağam? Kişiliyim çatmır? Ağlımı itirirəm? Əzizim Miller elə düşünməyin ki siz mənə pula görə lazımsınız, sizinlə və Borislə danışmaq istiyirəm, pul lazım deyil mənə sadəcə mənəvi dəstəyə ehtiyacım var. Qaldığım otaqda tənha yatmaqdan qorxuram. Bu mənim karyeramın sonudur? Mənə belə gəlir son ümidimi də itirirəm. Fikrimi toplaya bilmirəm. İstiyirəm səhər olsun, küçəyə çıxım. Allaha yalvarıram ki, bu dəhşətli gecə bitsin, hə, bitsin bu dəhşətli gecə. Otaqdakı qaramat məni basır. Bu sətirləri yazarkən içkili deyiləm inanın mənə sadəcə vaxtımı öldürürəm, mənə belə gəlir ki sizinlə danışıram bu da təskinlik verir mənə. Amma tənha qalmaqdan qorxuram, pəncərədən süzülən yağış damlalarına baxıram bu da məni sakitləşdirir. Yağış mənimlə danışır amma səhər açılmır. Məncə bu gecə heç zaman bitməyəcəy. Xarici olduğumçün qorxuram Fransızlar məni öldürər xəstələndiyimə görə, eləmi? Miller, xahiş edirəm düzünü deyin, eşitmişəm ki əgər xaricilərdən birisi xəstələnibsə və onun heç kimi yoxdursa, hətta sağaltmaq mümkün olsa belə onu öldürəcəklər. Qorxuram fransızlar məni aparsa heç zaman səhər şəfəqini görmüyəcəm. Yox, mən cəsarətli olacam,