ü də ayıq başla dinləmək istəmirdim. Qorxurdum, Maks öz “faktlar”ından o qədər danışacaq ki, Borisi yuxu basacaq. Çünki Boris uzun hekayələri çox da sevmir. Hadisələrin açıq təsvirini üstün tutur. Bəzən isə bir cümləylə kifayətlənir. Maks isə, əfsuslar olsun, dediklərini təkrarlayırdı. Yenə Venadakı təmiz mətbəxlər haqqında danışırdı. Vena haqda söhbətini bitirib, Bazelə keçəcəkdi, Bazeldən Parisə adlayacaqdı, sonra isə Paris həyatını təsvir edəcəkdi: aclıq, məhrumiyyət, ehtiyac – sonra isə hər şey əvvəldən başlayacaqdı. İstəyirdim ki, sözünün mustafasını desin, bütün giriş-çıxışların bağlı olduğu, nə bir dostun, nə də bir çıxış yolunun olmadığı, ətrafında heç kimin və heç nəyin yoxluğu anında əzablar burulğanının cənginə düşsün, ehtiyac göllərində üzsün, aclığın, kədərin gətirdiyi bit-birə basmış çarəsizliyin içində batsın. Yox, bu cürə sonsuz monoloqları dinləməyə Borisin səbri çatmayacaqdı. O, nəsə gözlənilməz, ağlasığmaz, həm də gözəllik saçan, həqiqətə uyğun fikirləri dinləməyi sevir. Bu gedişnən Maks Borisi yuxuya verəcək. Buna bir dəqiqə olsun belə, şübhə etmirdim…

Amma yanılmışammış. Boris Maksın bütün hekayəsini əvvəldən düz axıradək dinləməyə razıymış. Bəlkə bu gün əhval-ruhiyyəsi yaxşıdır deyə, dözümlüdür. Bəlkə öz daxili “mən”iylə dialoq aparır. Bəlkə də Maks danışarkən, özü haqda düşünür. Boris üçün bu, istirahətdir. Diqqətlə Borisə baxırdım. Görən qulaq asır? Belə baxanda, hə. Vaxtaşırı gülümsəyir. Maks isə öküz kimi tərləyərək, Borisdə təəssürat oyatmasına əmin deyildi.

Boris Maksın hekayəsinə elə qulaq asırdı, elə bil, Maks hər hansısa operadan hansısa qəhrəmanın ariyasını oxuyurdu. Yox, bu opera ariyasından da yaxşıdır. Axı opera ariyasında divanlar və sırıqlı yorğanlar yoxdur. Maks pencəyini çıxartdı. Üzündən tər axırdı. Danışdığı hekayəyə ürəyini qoymuşdu. Gah Maksa baxırdım, gah da Borisə. Evin qapısı bağa açılmışdı. Günəş şüaları Borisin başı üstündə qəribə bir halə yaratmışdı. Borislə danışmaq üçün, Maks bağa baxmağa məcbur idi. Günün