ə əyilmiş başları, kədəri içlərində boğan, Lemberqdən olan minlərlə kədərli sifət. Elə biləsən, Boris başqa irqə aid idi: çox zərif və kövrək insandır. Yəhudi hərflərinin yazılma qaydasını Maksa göstərirdi. Lələyi kağız üzərində sürüşürdü. Maks üçün lələk elə süpürgənin tayı idi. Maks hərfləri yazmırdı, hərfləri süpürürdü. Boris isə əksəriyyətin yazdığı kimi, asta-asta, zərifcəsinə dəqiq yazırdı. Rahat və qaynar həyat yaşamaq üçün çətinliklərə sinə gərmək lazımdır. Məsələn, aclıq – onun üçün çox qaba, primitiv bir əngəl idi. Evin qarşısındakı bağ da Borisdə maraq oyatmırdı. Parça üzərində tikilmiş rəsmlər onu daha çox qane edərdi. Borisdən fərqli olaraq, Maks böyük maraqla bağa baxardı. Bağa stul qoysaydıq, bir həftə orda oturardı. Maks üçün bağdan və yeməkdən yaxşı heç nə yox idi…

Maks razılıq əlaməti olaraq başını yırğalayırdı. Maks – hadisədir, bunu bilirdi. Bəs niyə “ümidsizdir”? Bunu heç özüm də izah edə bilmirəm. Yox, hələ ki dünyada azacıq da olsa kiminsə dərdinə acıyacaq, dərdinə şərik olacaq dostluq qalıbdır. Ümidsiz insanlar olmur. Hadisənin ümidsiz olması isə doğrudur. Maks isə, Maks-adamdır… yox, buna inanmıram! Maks-adam üçün həmişə nəsə etmək olar. Axı bir boşqab şorba və ya təmiz köynək var… kostyum… vanna… təraş. Gəlin hadisələri öyrənməyək. Gəlin hal-hazırda vacib olan nədirsə, yubatmadan onu edək. Boris də belə düşünür. Amma öz baxış bucağı var. Elə danışır, elə bil Maks burda yoxdur:

- Əlbəttə ona pul vermək olar… amma bu ona kömək etməyəcək axı…

Bəs niyə kömək etməyəcək? – öz-özümə sual verirəm. Niyə ona pul verməyək? Niyə yemək, paltar, sığınacaq verməyək? Niyə də yox? Gəlin lap əvvəldən başlayaq.

- Əlbəttə, – Boris dedi, – əgər onunla Manilada qarşılaşsaydım, nələrsə edə bilərdim. İş tapardım…

Manila! Tanrı xətrinə, bu nə cəfəngiyyatdır! Heç Manilanın yeridir?! Axı bu suda boğulana qışqırmağa bənzəyir: “Təəssüflər olsun ki, sənə üzməyi öyrədə bilmirəm!”

Hamı dünyanı xilas etmək istəyir. Heç kim öz yaxınını xilas etmək