ə müqayisə etsək, “sünnətim” ifadəsi işlənmiş variantların xeyli az olduğunu görərik. Hədisin bu formada təqdim olunduğu mənbələrdən az-çox etibarlısı Hakim Nişaburinin “əl-Müstədrəkü ələs-Səhiheyn” kitabıdır. Yuxarıda qeyd etdiyimiz kimi, bu əsərdə “səqəleyn” hədisi məhz “itrətim və Əhli-beytim” sözləri ilə ən azı 3 dəfə verilib (4640, 4641 və 4774-cü hədislər). Lakin kitabın 1-ci cildində müəllif bu hədisi “sünnətim” ifadəsi ilə də iki dəfə təqdim edib.

Hakim Nişaburi özü hədisin “sünnətim” variantını verdikdən sonra onu “itrətim” variantı ilə müqayisə edir və bu nəticəyə gəlir: “Bu xütbədə sünnətə sarılmağm xatırlanması ğərib rəvayətdir (yəni hədisin bu forması yalnız bir rəvayət zənciri ilə nəql edilir və sair sənədlərlə uyğun gəlmir)” (əl-Müstədrəkü ələs-Səhiheyn, I, 161 (318-ci hədis).

“Əl-Müstədrəkü ələs-Səhiheyn”də “sünnətim” şəklində verilmiş hədislərin hər ikisi elə əhli-sünnənin öz hədis üsulu qaydalarına görə zəif və etibarsızdır. Belə ki, birinci hədisin sənəd silsiləsində yer tutan Əbu Üveys və onun oğlu İsmail rical alimləri tərəfındən bəyənilmir. İmam Nəsai, İbn Həcər Əsqəlani, Darqutni, Yəhya ibn Müin, İbn Əbu Hatəm Razi, İbn Ədiyy Cürcani onları etibarsız ravi kimi dəyərləndiriblər.

İkinci hədisin sənədinə gəlincə, onun da rəvayətçilərindən biri - Salih ibn Musa əhli-sünnənin hədis alimləri (Buxari, Nəsai, İbn Hibban, Əbu Nüeym, Razi, Mizzi, Əsqəlani, Zəhəbi və b.) tərəfindən tənqid atəşinə tutulub. Maraqhdır ki, görkəmli əhli-sünnə alimi Zəhəbi «Mizanül-etidal» kitabında Salih ibn Musanın barəsində özündən əvvəlki alimlərin tənqidi fıkirlərini qeyd etdikdən sonra bu ravinin qeyri-mötəbər hədislərindən bəzi nümunələr gətirir ki, bunlardan biri də “səqəleyn” hədisinin “sünnətim” variantıdır (Zəhəbi. Mizanül-etidal, II, 302).

“Səqəleyn” hədisinin “sünnətim” kəlməsi ilə xatırlandığı mənbələrdən biri də maliki məzhəbinin banisi Malik ibn Ənəsin “əl-Müvətta” kitabıdır. Lakin bu kitabdakı bütün hədislər kimi, bu hədis də Peyğəmbərə qədərki