ravilərin sənəd zənciri göstərilmədən (mərfu halda) nəql edildiyi üçün, onun səhihliyi barədə müzakirə açmağa ehtiyac yoxdur.

Tədqiqatçıların əksəriyyəti hədisin “sünnətim” variantının ortaya çıxmasmın səbəbini Əməvilərin yürütdüyü siyasətlə bağlayırlar. Məlumdur ki, İslam tarixinin ilk əsrlərində hədis həm də çox güclü ideoloji silah sayılırdı və o dövrün siyasi mübarizələrində istər doğru, istərsə də qondarma hədislərdən geniş istifadə edilirdi. “Səqəleyn” hədisinin “sünnətim” ifadəsi ilə nəql olunan variantı da Əhli-beytin üstünlüyünü ört-basdır etmək və imamları xalqın gözündə dəyərdən salmaq məqsədi daşıyırdı. Çünki Əhli-beyt imamları İslamı bütün insanlardan daha düzgün qavramağa və başqalarına izah etməyə qadirdirlər. Quranm ən səhih təfsiri onlara məlumdur, Peyğəmbər sünnəsini ən mötəbər şəkildə rəvayət edən də onlardır.

Burada İbn Həcər Heysəminin “əs-Səvaiqül-mühriqə” kitabından bir neçə cümləni xatırlatmaq yerinə düşər. İbn Həcər “Əhli-beytim” və “sünnəm” variantları arasında barışdırıcı mövqe yaratmaq üçün maraqlı bir çıxış yolu tapır: “Hədisin başqa bir rəvayətində “Allahın kitabı və mənim sünnəm” buyurulur. Bir çox hədislərdə yalnız Kitabdan (Qurandan) danışılmasının səbəbi budur ki, sünnə onu (Quranı) bəyan edir. Buna görə Peyğəmbər sünnənin adını çəkməyə ehtiyac duymadan, yalnız Quranı xatırladıb” (Ibn Həcər Heysəmi. Əs-Səvaiqül-mühriqə, səh. 132). İbn Həcər burada demək istəyir ki, Peyğəmbər sünnəsi Qurani-kərimin açıqlaması olduğu üçün, “səqəleyn” hədisindəki “Allahın kitabı” anlayışına sünnə də