(yəni seyyidlərin) əsil-nəsəb silsiləsi barədə mənim üçün bir kitab tərtib edəsən. Bu barədə biliyim çox deyil, amma cahil qalmaq istəməzdim”. (Hadisəni danışan alim əsil-nəsəb sahəsində mütəxəssis idi; belə alimlərə nəssabə deyirlər). Mən soruşdum ki, kitabı şəcərə (cədvəllər) şəklində tərtib edim, ya nəsrlə (sözlə) yazım? Fəxr Razi cavab verdi: “Mən o kitabı əzbərləmək fikrindəyəm. Şəcərəni əzbərləmək mümkün deyil, nəsrlə yaz”.

Mən İmam Fəxr Razinin sifarişi ilə həmin kitabı yazdım. Gətirib ona təqdim edəndə əyləşdiyi taxtdan qalxdı. Sonra məni dəvət etdi ki, onun yerində əyləşim. Mən İmam Razinin yerində oturmağa cəsarət etmədim. Amma o, heybətli səslə mənə əmr etdi ki, dediyi yerə keçim. Mən onun taxtında oturmağa məcbur oldum. Fəxr Razi mədrəsədə müəllim qarşısında oturmuş şagird kimi mənim qarşımda, yerə döşənmiş həsirin üzərində diz üstə oturub kitabı ucadan oxumağa başladı. (O zamanlar dərs prosesi bu formada keçirdi. Şagird müəllimin hüzurunda kitabı oxumağa başlayır, müəllim onun səhvlərini düzəldir, lazım olan yerlərdə izahlar verirdi. Hədis raviləri də öz şeyxlərindən hədisləri bu şəkildə öyrənir, axırda həmin hədisləri rəvayət etmək icazəsi alırdılar). Başa düşmədiyi məsələləri məndən soruşur, sonra oxumağa davam edirdi. Beləcə bütün kitabı oxuyub qurtardı. Sonra yerindən qalxdı və mənə dedi: “Bax, indi harada istəyirsənsə otura bilərsən”. Mən taxtdan düşüb yerini ona qaytardım. İmam Razi mənə dedi: “Bu kitab elm xəzinəsi idi. Elm öyrənməyin də qayda-qanunları var. Sən bu elm sahəsində məndən üstünsən və mənim ustadımsan, mən isə sənin şagirdinəm. Şagird öz müəlliminin qarşısında necə oturmalıdırsa, gərək mən də bayaq sənin qarşında eynilə o şəkildə oturaydım, başqa cür olmağı insafdan