müasirləri arasında istedadı ilə xüsusi seçilirdi. Hətta onu Həzrət Mühəmməd Peyğəmbərin (s) zamanında yaşamış və o həzrətin şairi kimi tanınmış Həssan ibn Sabitlə müqayisə edərək “Həssani-sani” (ikinci Həssan) adlandırırdılar. Fərəzdəq öz şeirlərində nadir ərəb kəlmələrini bol-bol, amma yerində işlədirdi. Buna görə deyirlər ki, əgər Fərəzdəq olmasaydı, ərəb dilindəki sözlərin üçdən-bir hissəsi unudulardı.

Atası kimi Fərəzdəq də Əhli-beyt tərəfdarı idi və bu sevgisini izhar etməkdən qorxmurdu. Müasiri olan iki məşhur şairlə – Cərir və Əxtəllə deyişirdi. Xüsusilə, Fərəzdəqlə Cəririn bir-birinə yazdıqları həcvlər (tənqidi şeirlər) tarixdə məşhurdur. Bu iki şairin bir-biri ilə yola getməmələrinin bir səbəbi də məhz Əhli-beytə münasibətə görə idi. Belə ki, Cərir Əməvi sarayına yaxın bir şair kimi tanınırdı, xəlifələrə və əyanlara mədhiyyələr yazırdı. Fərəzdəq isə imamlara yaxın olduğu üçün Əməvi sülaləsinə qarşı müxalifət mövqeyi tutmuşdu. Amma çox maraqlıdır ki, aralarındakı düşmənçiliyə baxmayaraq, Fərəzdəqlə Cərir eyni ildə vəfat etmişdilər.

Bir il Fərəzdəq həcc ziyarətinə gedir. Həmin il Əməvi xəlifəsi Əbdülməlikin oğlu, vəliəhd Hişam da həccə gəlmişdi. Hişam nə qədər Kəbəyə yaxınlaşıb qara daşı öpməyə çalışırsa da, camaatın izdihamı ona imkan vermir. Axırda o, bir kənara çəkilib aranın səngiməsini gözləyir. Bu zaman görürlər ki, Imam Zeynül-abidin (ə) Kəbəyə yaxınlaşır. Camaat o həzrəti görən kimi ehtiramla kənara çəkilib yol verirlər. Imam rahatca təvafı yerinə yetirir, qara daşa yaxınlaşıb onu öpür. Hişamın yanında olanlardan biri Imamı tanımadığı üçün soruşur: “Bu kimdir ki, ona sizdən artıq hörmət edirlər?”. Qəzəbindən özünə yer tapmayan Hişam bu adamı tanımadığını söyləyir. Bu zaman Fərəzdəq də Hişamın yaxınlığında durubmuş. Onun sözlərini eşidəndə özünü saxlaya bilmir, Imama qarşı bu sayğısızlığa cavab olaraq, bədahətən 41 beytdən ibarət bir qəsidə söyləyir. Fərəzdəq bu qəsidədə Imam Zeynül-abidini (ə) ən gözəl ifdalərlə vəsf edərək, Onun öz