Kibrit çöpləri insanlara,
kibrit qutusu isə
yaşadığımız cəmiyyətə
bənzəyir. Elə çöplər var
ki, bir məqsəd üçün
yanır. Kimisi siqaret
yandırır, kimisi ocaq,
kimisi də boş yerə
yanıb gedir. Özü ilə
birlikdə böyük bir evi,
böyük bir meşəni
yandıranlar olur. Ancaq
qutuya baxanda hamısı
eyni görünür. Bəziləri o
qədər nazikdirlər ki,
sanki heç
yanmayacaqlar. Ancaq
ən yaxşı yananlar da
onlardır. Bəziləri isə o
qədər qalındırlar ki,
sanki yeri-göyü
yandıracaqlar. Ancaq
özlərini də yandıra
bilmirlər. Bəziləri də
əyri-üyrü olsalar da,
işdə düzdürlər. Bəzi
insanlar qalın çöplər
kimi ümidləri puça
çıxarırlar. Və çox
keçməmiş məhv olub
gedirlər.Bəziləri isə bir
lampanın fitilini
yanırırlar. Özləri
getsələr də, işıqları
qalır. Əlsiz-ayaqsız,
şikəst insanlar isə əyri
çöpləri xatırladırlar.
Onların qiyməti
formalarında yox,
məzmunlarındadır.
Qutu isə yaşadığımız
cəmiyyətdir. Yaş
qutudakı kibritləri nə
qədər yandırmaq
istəsəniz yanmayacaq...
Bəzi çöplər isə tərs
təbiətli insanlar
kimidirlər. Bütün çöplər
bir tərəfə baxsalar da,
onlar tərs tərəfə
baxırlar. Qutu aşılanda
da ilk gözə dəyən onlar
olurlar. Bir də bir-birinə
yapışan çöplər var,
onlardan biri yanan
kimi istər-istəməz o
birini də yandırır. Ancaq
ən dəhşətlisi isə özləri
ilə qutularını da
yandırırlar. Bunlar
yaşadıqları cəmiyyəti
məhv edənlərdir...