i ki, çoxlarımız onu yaxşı tanıyırdıq – Vidadi Mahmudlu adlı bir kəs İlahi əmanət olan öz ruhunun məhvinə qərar vermiş oldu. Bu bir adam idi ki, bütün ölkə başına and içirdi, mərdanəliyi, sınmazlığı dillər əzbəri idi. Neçə gündür ki, kimi görürsən, fikirli gəzir. Nə olub? «Bəs, Vidadini itirdik!». Diqqət edin, bütöv bir ömür qoyulur təmiz ad qazanmağa, el-obanın ehtiramını qazanmağa, amma insan balaca ayağını əyri qoyur, dərhal geridönməz proseslər başlayır. Nəticə etibarilə insan öz ölməz ruhunu öz əli ilə məhv edir, hətta milyonlarla insanın haqqını pozan bir əmələ də imza atır».
Göstərilən olayın təhlilini davam edərək, Hacı İlqar bildirdi: «İndi çoxları soruşur ki, «bəs, filankəs ailəsinin, dostların, ümumilikdə camaatın üzünə necə baxacaq?». Aktual sualdır, amma lap elə zənn edək ki, mühit fəsad bir mühitdir, heç bu adama qınaq edən də olmadı. Bəs Allah dərgahı? İnsan tutaq ki, insanların qınağından, mühakiməsindən qurtuldu, bəs İlahi mühakiməyə necə dözəcək? Cəzanın şiddətinə necə davam gətirəcək? Gündəlik qayğılar adama bu vücudi mətləbləri unutdurur, amma bu heç də o demək deyil ki, insan qazandığı acı aqibətdən qurtula biləcək!».
Lakin, imam-camaat bildirdi ki, həqiqətdə bu dünyada da ideallarına dönük çıxmış insan əməllərinin «bəhrəsindən» faydalana bilmir: «Amma reallıqda vəziyyət daha acıdır. İnsan elə bu dünyada cəhənnəmini çəkməyə başlayır. Abrını, hörmətini itirir. Etdiyi əməlin acısı ona əldə etdiyinin yalançı «şirinliyini» dadmağa da imkan vermir. Vicdan deyilən bir İlahi fitrət var insanın daxilində! Vicdanla «kompromissə» gedən insan, hər dəfə əlini əldə etdiyi yalançı «nemətə» uzatdıqda ki, bundan bir dünyəvi ləzzət əldə etsin- alınmır. Nə qədər vicdanını bassa da, bu İlahi fitrət burnundan gətirir insanın həmin haramı. Qoymur rahat yesin haramı! Nəticədə o, dünyada da bir şey əldə etmir – vicdanın məşəqqətli mühakiməsinə məruz qalır, axirətini də əldən verir insan! Əlbəttə ki, bu – bəsirətləri tam möhürlənməmiş insanlara aiddir. Kimin ki,