Qaldığımız evdən o qədər də uzaq olmayan bir ərazidə tərk edilmiş bir ev var idi. O ev haqqında bir çox hadisələr danışılırdı. Bəziləri orda şeytanların qaldığını , bəziləri isə evin keçmiş sahiblərinin kabusunun orada yaşadığını söyləyirdi. Amma əsl həqiqəti öyrənmək üçün o evə girməyə heç kəs cəsarət etmirdi. Mənim isə həyəcan yasamağı sevdiyimi dostlarım belə bilirdi. O evə baxmaq dəlilik idi. Amma bunun üçün dostlarımı məcbur etdim. Tək gedə bilməzdim, yanımda da kimsə olmalı idi, ən azından qorxmamaq üçün. Bir gun mən və 3 dostum ora getməyə qərar verdik və o evə girib içinde nə olduğuna baxacaqdıq. Səhər getsək evdən icazə verməyəcəkdilər. Ona görə gecə görüşməyi qərara aldıq. Axsam 00:30 olardı, evdən çıxıb o evin yanına doğru gedirdim. Gecə olduğundan bir az ləngimişdim, mən ora çatanda artıq dostlarım məni gözləyirdilər. "Niyə belə gec gəldin?" deyə üstümə acıqlandılar. "Evdəkilər gec yatdı" deyə cavab verdim, "ona görə biraz gecikdim". Fənərlərimizi yandırdıq, bağçaya daxil olduq. Əvvəlcə bayırdan evə göz gəzdirdim. Olduqca köhnə idi, pəncərələri toz basmışdı, hətta bəzi yerlərdən sınmışdılar da. İki mərtəbəli olsa da külək vurduqca sanki evin balkon hissəsi silkələnirdi. Hər otaqda iki-üç pəncərə var idi və çoxlu şüşələri. Başımı qapıya tərəf çevirəndə sanki pəncərədən kiminsə mənə baxdığını gördüm. Bu ola bilməzdi, axı o evdə illərdi heç kəs qalmır, hətta yanından belə keçmirlər. Bir anlıq baş verdiyi üçün elə də aydın görə bilmədim, həmən yerə baxdıqda isə artıq heç bir şey yox idi. Qaranlıqda gözümə görsənib deyə çox fikir vermədim. Qapıya doğru yaxınlaşdıq. Qapı köhnə olduğundan bir iki zərbəyə açıldı. Diqqətlicə baxırdım, yerə yıxılmış köhnə stol-stul və pianino var idi. Bu hələ kalidor idi. İçəridə bir neçə otaq daha var idi və ikinci mərtəbə. Evin divarlarını və tavanını hörümçək torları basmışdı. Döşəmə qarışıq evin bəzi yerləri qaralmışdı. Birazda baxdıqda vaxtilə burda yanğın çıxdığını anladım. İçeriye addım atdım, arxamda isə dostlarım