gəlirdilər. Üzümə soyuq bir külək vurduğunu hiss elədim. Bəlkə də bu bir salamlama idi onlar üçün. Amma bu evə baxmaq qərarımı dəyişmədi. Kalidorun ortasına kimi gəldim, bilmirəm niyə amma nə isə məni yuxarı baxmağa vadar edirdi. Pilləkanlara yaxınlaşmışdım yuxarıdan gülüş səsləri gəlməyə başladı, getdikcə səs azaldı, pıçıltı kimi oldu. Dostlarım "daha bəsdi, gəl gedək, baxdıq evə" desələr də fikir vermədim. Deyəsən qorxmuşdular. Mən də qorxmuşdum amma yuxarıda nəyin baş verdiyini bilməyincə burdan çıxmayacaqdım. Dostlarım aşağıda qaldı. Pilləkanlarla yuxarı çıxırdım. Ayaq izləri var idi. Bir uşaq ayaq izləri. Təqib etdim. İzlər məni bir otağa apardı. Qapıdan qulaq asdım. Cırıltı səsləri gəlirdi otaqdan. Qapını açıb içəri baxdım. Uşaq otağı idi. İçəridəki cırıltı səsləri isə yelləncəkli stuldan gəlirdi. Üstündə heç kimin oturmamış olmasına baxmayaraq stulun öz-özünə yellənməsi çaşıb qaldım. Bəlkə də bu evdə kabus var deyə beynimdə fikirləşirdim. Qapını bağlayıb digər otaqlara baxmağa gedirdim. Pianinonun birdən - birə yüksək tonla çalınması məni diksindirdi. İlk əvvəl bunu dostlarımın elədiyi düşündüm, amma pilləkanladan boylananda yanında heç kim yox idi. Bir an özümü burdan bayıra atmaq istədim. Evdə baş verən bu qəribəliklər məni vahimələndirirdi. Pianinonun səsi kəsiləndən sonra hər şeyin bitdiyini düşünmüşdüm. Amma bu hələ başlanğıc imiş. Üstündən heç bir dəqiqə keçməmişdi həmən otaqdan "çıxarın məni burdan" deyə səslər gəlməyə başladı. Diqqətlicə qulaq asdım, çünki səslər çox alçaqdan gəlirdi. Baxmaq istəmirdim, amma içimdə yaranan marağa qalib gələ bilmədim. Qapıdan içəri boyladım, otaqda kimsə olmasa da yerdə şəkillər var idi. Olduqca köhnə şəkillər idi. Bayaq baxdığımda isə burda şəkillərin olduğunu görməmişdim. Şəkillərə baxdım, bir ailə fotosu idi, ata , ana və bir də qızı. Bir neçə şəkil var idi, hamısına bir-bir baxırdım, amma biri tam fərqli idi, şəkilin qıraqları yanmışdı və qızın dayandığı yer, o şəkildə yanıq idi. Diqqətlicə baxırdım amma bir şey