y anlaya bilməmişdim hələ də, arxadan gələn bir pıçıltı ilə fikrim şəkillərdən ayrıldı. Külək bir kimi bir qaraltı keçdi yanımdan sanki, ayağa qalxıb arxama baxdım. Qapının yelləndiyini gördüm sadəcə, üzümü qarşıya çevirəndə gözlərimə inanmadım. Şəkildə gördüyüm o qız düz qarşımda dayanmışdı. Üzü yanıq halda, əynində isə yanmış bir paltar var idi. Əli ilə şəkili göstərək "məni orda görə bildin" deyə qışqırmağa başladı. Qorxumdan səsim çıxmırdı , başım ilə təsdiqlədim. "Niyə məni xilas eləmədin" deyə qışqırmağa davam elədi, heç nə deyə bilmədim, birinci dəfə idi ki, belə bir hadisə ilə qarşılaşırdım. Arxaya - arxaya addımlayırdım. Qapıdan çıxar çıxmaz pilləkanlara doğru qaçdım, dostlarımı səslədim, cavab verən olmadı , deyəsən qorxduqların üçün qaçmışdılar evdən. Tək başına idim. Pilləkanlardan düşərkən ayağım ilişdi və yuxarıdan aşağıya doğru yuvarlanmağa başladım. Deyəsən çiynim çıxmışdı. Yıxılarkən sümüyümdən gələn şaqqıltını eşitmişdim. O isə öz otağının qapısından mənə doğru gəlməyə davam edirdi. Ayağa durub evdən qaçdım, bağçadan çıxanda dostlarım məni tutdular. Kömək edib evə apardılar. Bağçadan çıxarkən yenə pəncərələrə baxdım, bayaqkı hadisə təkrarlanırdı sanki, yenə həmən pəncərə və oradan mənə baxan birisi. Artıq onun kim olduğunu anlamışdım. Dostlarıma isə məni niyə atıb qaçdıqlarını soruşanda susdular , cavab verə bilmədilər. Mən də çox üstlərinə getmədim, həm onları bura gəlməyə mən məcbur etmişdim, həm də qorxduqları üçün belə bir hərəkət etdiklərini düşündüm. Evdə isə məni nələrin gözlədiyini təsəvvür etmək elə də çətin deyildi. Hadisənin üstündən bir neçə gün sonra o evin yandığını eşitdim. Əvvəldə olduğu kimi, amma bu dəfə tam şəkildə yanmışdı. Babama bir iki sual verdikdən sonra hər şey aydın oldu. O evdə bir ailənin qaldığını, Yanğın zamanı isə uşaqlarını həmən yanğından xilas edə bilməmələrini, ata ilə ananın hara yox olduqlarını öyrənmək istəyəndə isə babam susdu. Sonra asta bir səslə, "hadisədən sonra ağıllarını itirib ruhi xəstəxanaya