Həzrət Mühəmməd Peyğəmbər (s) paltarını özü tikər, ayaqqabılarını özü yamayar, qoyununu özü sağardı. Kölələrlə birlikdə yemək yeyər, miniyə minib başqasını da tərkinə alardı. Ehtiyacı olan malı bazardan alıb özü evinə aparardı.

Həm kasıblarla, həm də varlılarla görüşəndə özü birinci əl uzadar, həmin adam əlini çəkməyincə o həzrət əlini çəkməzdi. Hətta müsəlmanlar Onun bu xasiyyətindən xəbər tutandan sonra görüşərkən birinci özləri əllərini geri çəkərdilər ki, o həzrəti yorub incitməsinlər. Hamıya – varlı ya kasıb, kiçik ya böyük olmasına baxmayaraq – birinci salam verərdi. Kim ona nə isə versəydi, hətta çürümüş xurma olsa belə, qəbul edər, o adamı təhqir etməzdi. Az gülərdi, amma həmişə üzündə təbəssüm olardı. Üz-gözünü büzüşdürməzdi, amma həmişə nə haqdasa düşünürmüş kimi görünərdi. Özünü zəlil göstərməzdi, amma həmişə təvazökarlıq edərdi. İsrafa yol vermədən səxavət göstərərdi. Ürəyi yumşaq idi, bütün müsəlmanlarla mehriban davranardı. Tam doyana kimi yeməzdi, heç nəyə tamah salmazdı.

O həzrətin adəti bu idi ki, güzgüdə özünə baxar, saç-saqqalını darayardı. Bəzən bunu suyun səthinə baxaraq edərdi. Özünü yalnız ailə üzvləri üçün deyil, səhabələri üçün də səliqəyə salar və buyurardı: “Allah xoşlayır ki, bəndə öz din qardaşları ilə görüşmək üçün evdən çıxanda özünü səliqəyə salsın”.

Həzrət buyurub: “Ölənə kimi bu beş xasiyyətdən əl çəkmərəm: yerdə oturub kölələrlə bir süfrədə yemək, sadə miniyin tərkində gəzmək (yəni ya bər-bəzəkli yəhər-yüyəni olmayan miniyə, ya da uzunqulaq və qatır kimi daha aşağı səviyyəli sayılan miniklərə minmək), öz əllərimlə keçini sağmaq, yundan libas geyinmək və uşaqlara salam vermək. Bu xasiyyətləri ona görə tərgitmərəm ki, məndən sonra ümmətim də bunlara adət etsin və bunlar sünnəyə çevrilsin”.

Peyğəmbərin oturuş tərzi üç cür idi. Bəzən dizlərini sinəsi bərabərində qatlayar, qollarını dairə kimi çarpazlayıb dizlərini qucaqlayardı. Bəzən iki dizini yerə qoyub oturardı, bu zaman ayaqlarının baş barmağı da yerə dəyərdi. Bəzən