ümidsiz bir halətlə:

- Anton kirvə, mən bilirəm ki, sənin torbandakı qarğıdalı deyil! – deyə qışqırdı.

- Bəs mən nə deyirəm? Əlbəttə, yox.

Leonte atdan düşdü. Torbanı qamarlayıb açdı. Orada yun dolaması vardı.
Anton:

- Yun aparıram, - dedi. - Xutordakı kirvəmdən almışam. Arvad xalça toxuyur, bir az çatmırdı.

- Niyə bayaqdan bunu demirsən?

Anton torbanı çiyninə atıb arxasını kirvəsinə çevirdi. Evinə sarı gedə-gedə arxaya dönmədən:

- Sən ki məndən xəbər almadın! – dedi.

Leonte acı bir peşmançılıqla dedi:

- Anton kirvə! Anton! Belə palçıqda səni dörd verst əziyyətlə gətirdim. Dörd verst. Bir görürsən...

Anton isə artıq uzaqlaşmışdı. Onun dediyini eşitmədi, ya da özünü elə göstərdi ki,