söz diyicəm ona, elə bir söz diyicəm, bir cümlə. “Vsevo” bir cümlə, başa düşücey. Allah mənə mının qərdeşinin qırxıneycən səbir versin, ondan sora başa düşücey.
- Qardaşının qırxı nə vaxtdır ki?
- Bazar günü.
- Gedəcəysən?
- Yox, smendəyəm. Amma smendə olmasam, gedərdim. Düşmənim deyil ki, Tofiy. Gedərdim də, çayını da içərdim, qərdeşinə fatihə də oxuyardım. Amma… Alə, keç də! – yolu qaça-qaça keçən qoca kişini görüb siqnalı basır. – Ama bu Tofiy mərdimazardu. Öz də yekəsindən.
Hardasa üç-dörd dəqiqə susurlar, Cavad sükutu pozur:
- Düzdü, onda Elmara, Misirin müavininə dedim ki, həkim olmaq istiyirəm. Amma fikrimi uje dəyişmişəm, indi səfir olmaq istiyirəm. Keçən il gördüm də. BMV 750, qapısını açırlar, səfir keçib oturur arxa sidennidə , yumşaq sidenni, kandisaner, nömrə
də qırmızıdan, diplomatların nömrəsi. Polis, it-mit saxlamır. Hər ay xarici səfərlər, prezidentlərlə görüşlər, qaldığı yer ancaq beşulduzlu otellər, geydiyi kastyumların da qiyməti ən aşağısı dörd-beş yüz dollar.
Araya yenə sükut çökür, – sürücü deyilənləri ya qulaqardına vurur, ya da eşitmək istəmir, amma sifətini turşutmur, özünü elə göstərir ki, guya deyilənlərə qulaq asır. Cavadsa öz arzularından danışmağında:
- Keçən il anamın xalası oğlu Amerikada Kalumbiya universitetini qutardı. Bakıya gələndə diplomunu mənə göstərdi. Belə yekə dördbucaq qalın kağızıydı, sarı rəngdə, – hər iki əliylə havada dördbucaq cızdı. – Diplomun aşağısında yumru peçat vurmuşdular, qızıl rəngində. Elə bil qızılı pramoy tökmüşdülər kağızın üstünə, işığın altında parıldıyırdı.
- Peçat yox, ştamp! – sürücü özündən razı halda qımışır, yəni mən də nəysə bilirəm. – Yumruydu sən dediyin?
- Hə, yumruydu.
- Ay sağ ol, – sürücü eyni tonda cavab verir. – Ştamp diyillər ona, sən diyən piçat yumru yox, kvadrat olur… Baxma e sürücü babayam, mənim də bildiyim şeylər var.
Sürücü Coladan ləzzətlə iki-üç qurtum içir.
- Bilirsən, Vahid nə diyib? – sürücüyə sanki öncəki