i “kəşfindən” sonra təb gəlir.
- Nə deyib? – Cavad bir az pərt olub.
- Həə, görürüsən bilmirsən. Başdamısan mənə Amerika belə gəldi, Kalumbiya belə getdi, – özündən razı halda deyir.
- Nə deyib Vahid? De də, – Cavad əsəbdən içini gəmirir.
- Get, oxu. Belə şeyləri vaxtında bilmey lazımdı. Adam gərey öz xalqının da şairini tanısın.
Cavada aydın olur ki, Samir Vahiddən demək istədiyini unudub, yalandan özünü elə göstərir ki, guya hansısa misra, ya bəndi demək istəmir.
- Vabşe bilirsən Vahid kimdi? – sürücü sifətində təbəssüm soruşur.
- Bilirəm, Əliağa Vahidi, şairi deyirsən.
- Yoox, qərdeşim, – birdən səsini yavaşıdır, şəhadət barmağını qaldırır. – Şair indi çoxdu, itə tök. Əliağa Vahid, yedinka şairdi, qəzəlxandı, meyxanə ustadudu. Hə, bunnarı bilmey lazımdı, qərdeşim. Necə diyir, “Qaldurun badələri, deyək meyxanələri”, – nəhayət yadına düşür. – Yaxşı, bəs Vahid haqqında nə diyiblər.
Cavad hirslə çiyinlərini çəkir.
- Hə, görürsən, – yenə şəhadət barmağını qaldıraraq, – Diyir, biz kimik, məclis onun məclisüdü.
Başıyla yarıya qədər içilmiş Cola şüşəsini göstərir, ərkyana Cavadın çiynindən vurur:
- Nöş içmirsən? İsti döyül sənə?
Cavad yalandan nırç eliyir, susuzdur, amma şüşədən başqası içib deyə iyrənir. Araya sükut çökür, Samir sürəti artırır, qabaqda Tofiqin avtobusu görünən kimi onu sanki ilan vurur:
- Ama üçüncü dəfə də xeyri olmasa ha, – sürücünün gözləri alışıb-yanır, – Bayağ sual verdin ha, döymey məsələsi… Bax onda qırxa-zada da baxmiyicam, döyicəm mını. Açarını alaceyəm əlindən. Qoy getsin müdirə şikayət eləsün, bilirəm nə diycəm. İş gedib müdirə çıxsa, söbət-zad olsa, mənə padderjka verərsən, oldu?
Pulyığan oğlan həvəssiz “hə” dedi, sonra sürücünün zəvzəməsinə qulaq asdı, arada “hmm” kimi səslər çıxarmaqla eşitdiklərinə reaksiya verirdi. Bir yandan da, iyul günəşi yazığı gic